Anabella – Rozdział CCLXV

Anabella – Rozdział CCLXV

– Bardzo panu dziękuję, dam sobie radę sama – powiedziała Iza, kiedy samochód, którym ojciec Marty przywiózł je z lotniska, zatrzymał się naprzeciw bramy kamienicy przy Bernardyńskiej i wszyscy troje wysiedli, by wyjąć jej walizkę z bagażnika. – O, już, zabieram to i uciekam… na razie, Martuś, trzymaj się, widzimy się w poniedziałek na zajęciach. Dobranoc!

To powiedziawszy, uścisnęła Martę na pożegnanie i z walizką, której turkotanie na nierównym chodniku zakłócało trwającą już ciszę nocną, ruszyła do swojej kamienicy. Starała się przeciągnąć walizkę powoli i jak najciszej, by nie pobudzić sąsiadów, a ponieważ bagaże, do których należała również torebka i plecak, były bardzo ciężkie, wtaszczenie ich na pierwsze piętro bez robienia przy tym hałasu kosztowało ją niemało wysiłku. Kiedy więc znalazła się w jasno oświetlonym przedpokoju swojego mieszkania, pierwsze kroki skierowała do kuchni, aby napić się wody.

„Nareszcie w domu” – pomyślała, odkręcając korek nowej butelki i nalewając sobie do szklanki porcję ulubionej niegazowanej. – „Ależ dziwne uczucie… jeszcze chyba do końca w to nie wierzę!”

Powrót do Polski po kilku tygodniach spędzonych w Belgii rzeczywiście wywarł na niej silne wrażenie – i było to wrażenie pozytywne. Warszawa powitała dziewczyny chłodem i siąpiącym deszczem, który do Lublina wprawdzie jeszcze nie dotarł, aczkolwiek kłębiące się nad miastem gęste chmury zapowiadały, że i tu niebawem się rozpada. Mimo tej nieco ponurej nocnej aury powrót w znajome, drogie sercu miejsca i głęboko zakorzeniona w sercu Izy patriotyczna świadomość, że znów jest na polskiej ziemi, same w sobie sprawiały jej cichą radość. Podobny efekt wywołało ponowne wejście do własnego mieszkania, które po pięciu tygodniach spędzonych na obczyźnie w pierwszej chwili zdało jej się dziwnie obce, lecz jednocześnie tak wzruszająco znajome, że przez krótki moment aż łezka zakręciła jej się w oku.

Napiwszy się wody, wróciła do przedpokoju po bagaże i przeniosła je do salonu z zamiarem wstępnego rozpakowania walizki i zakwalifikowania niektórych ubrań do pilnego prania, które planowała wykonać nazajutrz z samego rana. Pokój lśnił czystością, na meblach nie było ani grama kurzu, a powietrze w nim było świeże, co świadczyło o tym, że pani Jadzia, której Iza powierzyła klucze z prośbą o zaopiekowanie się mieszkaniem na czas jej nieobecności, wzorowo wywiązywała się z tego zadania.

„Mój kwiat paproci też na pewno podlany, jak należy” – pomyślała, podchodząc do okna, by dla pewności sprawdzić stan ziemi w doniczce. – „Aha, tak, ma wilgotno, a listki zielone i zadbane… ale jak nie kwitł, tak nadal nie kwitnie, łobuz jeden!”

Z uśmiechem obejrzała dokładnie kwiat, by sprawdzić, czy na pewno nie zawiązują się na nim jakieś pączki, jednak żadnego nie znalazła. Roślina wciąż miała tylko długie, wąskie liście przypominające trawę, choć Izie zdało się, że od ostatniego razu, kiedy go widziała, liście te nieco urosły i nabrały objętości.

„Ale może to tylko złudzenie?” – pomyślała, odstawiając doniczkę na parapet i zaciągając zasłony w oknach. – „Złudzenia to przecież moja specjalność.”

Rozpakowawszy częściowo walizkę, z której wyjęła między innymi laptopa i materiały do licencjatu, pościeliła sobie łóżko i zaparzyła kubek melisy, po czym z dymiącym naparem usiadła pod kołdrą, opierając się o wysoko ułożoną poduszkę, i sięgnęła po telefon, by jeszcze raz na spokojnie przejrzeć wiadomości otrzymane dziś w ciągu dnia. Najważniejsze z nich były od Majka, który, zgodnie z obietnicą, pod wieczór przesłał jej informacje na temat stanu zdrowia pani Ireny, a były to informacje tylko częściowo uspokajające. Co prawda lekarzom udało się wyciągnąć starszą panią z największego zagrożenia i chwilowo opanować kryzys w jej organizmie, jednak nie gwarantowali, że poprawa będzie trwała, i w związku z tym rekomendowali przeprowadzenie operacji, której szanse powodzenia w jej wieku i stanie oceniali na sześćdziesiąt do siedemdziesięciu procent.

Decyzja jest trudna – pisał Majk. – 60-70 to nie tak mało, ale te 30-40 ryzyka to jednak sporo. Jutro będziemy jeszcze gadać z lekarzami.

Tak czy inaczej pani Irena co najmniej do poniedziałku musiała zostać w szpitalu, a ponieważ obecność wnuka dobrze wpływała na jej humor i samopoczucie, rodzice Majka poprosili go, by został u nich na cały weekend. Wstępny plan zakładał, że jeśli babcia będzie czuła się dobrze i rzeczywiście zostanie zwolniona do domu w poniedziałek, on pomoże tylko zwieźć ją ze szpitala i wróci do Lublina tego samego dnia wieczorem.

„Oby wszystko się udało” – pomyślała smętnie Iza, odkładając telefon i odstawiając na szafkę pusty kubek. – „Znowu dwa dni dłużej bez ciebie, a ja już tak strasznie tęsknię… ale cóż, takie jest życie. Może to zresztą też kolejny test dla komandosa?”

Z westchnieniem wyłączyła lampkę, ułożyła wygodnie poduszkę i wyciągnęła się na łóżku, otulając się kołdrą po uszy. W mieszkaniu było ciepło, ale jednak zauważalnie chłodniej niż w tamtym w Liège, niewątpliwie również ze względu na pogodę, jaka panowała w Polsce, różnica temperatur sięgała bowiem niemal dziesięciu stopni.

„Test dla komandosa” – powtórzyła, zamykając oczy. – „A może po prostu zapowiedź życia, do którego niedługo będę się musiała przyzwyczaić?”

***

Sobotni poranek upływał Izie pracowicie na praniu rzeczy przywiezionych z Belgii i szykowaniu się awansem do poniedziałkowego powrotu na uczelnię. Obie z Martą wymieniły już nawet na ten temat kilka smsów, których konkluzją była stanowcza prośba przyjaciółki:

Tylko proszę, Iza, nikomu ani słóweczka o Cédricu, ok? To się nigdy nie wydarzyło.

Iza po raz kolejny obiecała jej milczenie, w duchu zadowolona, że belgijska przygoda Marty zakończyła się bez większych dramatów, wręcz zadziwiająco spokojnie, a jej ewidentnym plusem było to, że definitywnie zmiotła z planszy postać Patryka, który, podobnie jak wcześniej Radek, stał się rozdziałem zamkniętym.

Wymiana wiadomości z Martą nie była oczywiście jedynym wątkiem korespondencji smsowej, jaką Iza prowadziła od rana, krzątając się po mieszkaniu i wykonując kolejne zaplanowane na dziś zadania organizacyjne. Oprócz Majka, który potwierdził tylko krótko, że do końca weekendu musi zostać w Rzeszowie, pisała również z Anią, która cieszyła się, że dziewczyny szczęśliwie dotarły do Lublina i z góry serdecznie zapraszała na kolejną wizytę w Liège, a także z Amelią i Agnieszką, z którymi ustalała wstępny plan swojego pobytu na Wielkanoc w Korytkowie.

Jednak dziś zdecydowanie najpilniejsze były dwie inne konwersacje – z Krawczykiem, któremu potwierdziła obecność na jutrzejszej wizycie w jego willi, a także z księdzem Tomaszem, do którego wysłała prośbę o spotkanie i rozmowę. O ile ten pierwszy odpowiedział szybko, wyrażając uprzejmą radość z potwierdzenia i zapraszając ją na godzinę czternastą, o tyle drugi milczał długo i odezwał się dopiero, kiedy Iza przed udaniem się do pracy zmierzała z belgijskimi czekoladkami do pani Jadzi, by odebrać powierzone jej klucze.

Oczywiście, że pamiętam – napisał ksiądz. – Poniedziałek 16.00?

Iza zastanowiła się. Najbliższe dwa dni zapowiadały się intensywnie, a poniedziałek miała już wyjątkowo obciążony – rano zajęcia na uczelni, gdzie tuż po powrocie ze stażu musiała pokazać się obowiązkowo, a zaraz potem praca, w której będzie musiała zameldować się jak najwcześniej, zważywszy na nieobecność Majka, który, jeśli w ogóle wróci tego dnia z Rzeszowa, prawdopodobnie dojedzie do Lublina dopiero wieczorem.

„Ale może właśnie tak ma być?” – pomyślała. – „Może wszystko celowo składa się tak, żebym mogła porozmawiać z księdzem, zanim zobaczę się z Majkiem? Zanim dojdzie do sesji filozofii księżycowej i rozmowy o Anabelli… Tak, zdecydowanie, termin w poniedziałek o szesnastej nie może być przypadkowy. Poza tym sama się do księdza odezwałam, więc nawet nie wypada mi wydziwiać.”

Tak, dla mnie to dobry termin – odpisała z determinacją. – Bardzo księdzu dziękuję. Gdzie się spotkamy?

Odpowiedź tym razem przyszła bardzo szybko.

Zapraszam do mojej obecnej parafii Świętej Jadwigi na Czechowie, Koncertowa 15. Spotkajmy się o 16.00 przed wejściem do kościoła. Z Panem Bogiem.

„Koncertowa” – uśmiechnęła się mimo woli. – „To się dobrze składa. Już wiem, jak się zorganizować.”

***

Sobotnie popołudnie w klubo-restauracji Anabella płynęło leniwie, zebrani na sali klienci konsumowali zamówione dania i rozmawiali w swoich gronach nieświadomi tego, że na zapleczu trwało właśnie radosne powitanie dawno niewidzianej koleżanki, która wróciła dziś do pracy po pięciu tygodniach stażu za granicą. Śmiech i wesołe, chóralne okrzyki dobiegające z szatni kelnerek wskazywały, że większość zespołu kelnerek, kucharek i barmanek przerwała na ten czas pracę, jednak, jako że na sali panował spokój i o tej godzinie nie było jeszcze dużego obłożenia, z bieżącą obsługą bez problemu radziły sobie dziewczyny z grona niedawno zatrudnionych, które nie były jeszcze do końca zintegrowane ze „starą” częścią ekipy.

Oprócz szczerej radości, jaką wśród koleżanek wywołało pojawienie się Izy, entuzjazm wzbudziły też markowe belgijskie czekoladki, które ta hojnie rozdawała im w prezencie, ściskając każdą z nich serdecznie, do głębi serca wzruszona tak miłym powitaniem.

– Iza, serio, ależ nam tu ciebie brakowało! – zawołała Ola, kiedy część dziewczyn wróciła już do obowiązków i w szatni zostały tylko we cztery z Klaudią i Wiktorią. – Jakoś tak dziwnie było bez ciebie… Ja nieraz łapałam się na tym, że jak coś nie gra, to trzeba z tym iść do Izy. Miałyście tak, dziewczyny?

– Aha – przyznała Klaudia. – Po prostu brakowało nam kogoś, kto brałby na siebie decyzje, ja też już się przyzwyczaiłam, że Iza jest taką osobą. Szef raz był, raz go nie było, on zresztą jest od grubych decyzji, a nam trzeba było kogoś do tych mniejszych.

Iza, mile połechtana tymi komplementami, wyprostowała się przed nią na baczność w żołnierskim geście.

– No to już jestem! – zameldowała z powagą. – Czarna owca od podejmowania tak zwanych decyzji mniejszych melduje się na posterunku!

Wszystkie cztery roześmiały się.

– No dobra, fajnie się gada, ale czas już chyba wracać – zauważyła przytomnie Wiktoria. – Za to koniecznie musimy się spotkać na jakimś uroczystym zlocie czarownic, co wy na to? Musimy mieć spokojne pasmo, żeby wszystko obgadać, Iza opowie nam, jak było w Belgii, a my zdamy jej nasz raport towarzyski, bo i tu się sporo działo.

– Oj, działo się, działo! – zaśmiała się znacząco Ola, na co Iza natychmiast postawiła w stan czujności komandosa.

– Ja bardzo chętnie się spotkam – odpowiedziała ciepło. – Tylko obawiam się, że dopiero po świętach. Teraz już nie uda się zgrać sześciu grafików, a ja mam też urwanie głowy na studiach, muszę pozałatwiać milion spraw jeszcze przed Wielkanocą.

– Nie no, jasne, Iza! – zgodziła się Klaudia. – Nikt z nas nie wyrobi się przed świętami, przecież to już za tydzień. Natomiast zaraz po, to jak najbardziej. Myślmy od razu o terminie, co? Musimy zgrać nasze grafiki tutaj i dziewczyn na Koncertowej, Lidia musi być koniecznie! Gośka wspominała, że u niej też są jakieś mega rewolucje.

– Jakie rewolucje? – zaciekawiła się natychmiast Ola. – Coś z Teofilem?

– Nie, chyba bardziej chodzi o te sprawy spadkowe po mamie – wyjaśniła Klaudia. – Ale nie pytaj mnie, wiem tylko, że są jakieś komplikacje i ona przez to znowu nie śpi po nocach. Na razie nie chce dzielić się szczegółami, bo, jak powiedziała Gosi, sprawy są w toku i codziennie wychodzi na jaw coś nowego, ale jak zabierzemy ją na imprę i polejemy dobrego winka, to na pewno nam opowie.

– Musi! – przyznała energicznie Wiktoria. – Iza, to co? Zorganizujesz nam jakiś wspólny termin tuż po świętach?

– Oczywiście – skinęła głową Iza. – Zaraz zerknę pod tym kątem na grafiki, tylko powiedz mi, gdzie są. U ciebie czy u szefa w gabinecie?

– U szefa. Zostawiłam je na wierzchu, znajdziesz bez problemu, chyba że Natalia znowu gdzieś je przełożyła – skrzywiła się. – Ona ostatnio strasznie się tam rządzi.

Iza poczuła, że na kilka ułamków sekundy przed oczami robi jej się ciemno jak w piekle. Niby nic szczególnego, wiadomo, że księgowa w naturalny sposób „rządzi się” w pomieszczeniu, gdzie przechowywana i prowadzona jest dokumentacja firmy, jednak z jej perspektywy ta drobna uwaga miała podwójne dno. Zwłaszcza że przecież do tej pory „rządzenie się” w gabinecie szefa to była jej domena… Fala piekącej zazdrości, której jednocześnie sama przed sobą się wstydziła, zalała jej serce. A co gorsza, nie mogąc się odkryć przed koleżankami, nie mogła pozwolić sobie nawet na pół sekundy słabości.

– Spoko, znajdę – machnęła ręką. – Celujemy w koniec przyszłego tygodnia, nie?

– Aha – skinęła głową Klaudia, przyglądając jej się uważnie. – A słuchaj, a propos… szef wspominał ci coś o Natalii?

Bum. Kolejny twardy cios, który komandos musiał przyjąć na klatę bez mrugnięcia okiem. Iza spojrzała na Klaudię z zastanowieniem, udając że się namyśla.

– Tylko tyle, że będzie tu w poniedziałek i zajmie się papierami – odparła spokojnie. – I że nie muszę tego ruszać, bo ona to zrobi.

– Pff! – prychnęła Ola.

– Ale ja pytam, czy mówił ci coś więcej – nalegała Klaudia. – Nie o papierach, tylko o niej.

– O niej i o nim – podkreśliła znacząco Wiktoria. – W tym kontekście.

Iza podniosła w górę brwi.

– No bez jaj… mnie się o to pytacie? – zdziwiła się, przybierając żartobliwy ton. – Mnie tu przecież nie było, to wy od paru tygodni siedzicie na posterunku, myślałam, że dowiem się czegoś nowego od was!

– Dowiesz się, dowiesz – zapewniła ją cierpko Klaudia. – Ja pytam nie o nasze obserwacje z posterunku, tylko o to, czy szef coś ci na ten temat mówił. Bezpośrednio.

– Bo on jak coś mówi, to zwykle tobie – dopowiedziała wyjaśniająco Ola. – My tylko obserwujemy z boku, a ty często miewasz informacje z pierwszej ręki.

– Czasem tak – zgodziła się stoicko Iza. – Ale ogólnie szef nie ma obowiązku spowiadać mi się z takich delikatnych spraw osobistych, zwłaszcza że teraz byłam na urlopie bezpłatnym. A co? – zagadnęła lekkim tonem. – Coś się dzieje konkretnego w tej sprawie?

– No właśnie trudno powiedzieć – odparła ostrożnie Wiktoria, wymieniając spojrzenia z koleżankami. – Z początku nie traktowałyśmy tego do końca poważnie, ale teraz już same nie wiemy, jak to interpretować.

– Biorąc pod uwagę, że ona ciągle tu jest – wyjaśniła Ola. – Prawie codziennie.

– Więc myślałyśmy, że może coś wiesz – dokończyła Klaudia. – W sensie, że bezpośrednio od niego… no, ale dobra, zostawmy to na razie – machnęła ręką z lekkim poirytowaniem. – Jest opcja, że do zlotu czarownic jeszcze coś się wyjaśni. W Wielkanoc kończą się nasze śluby panieńsko-kawalerskie, szefa też to dotyczy, więc kto wie? Może po świętach będzie jakiś przełom?

– Może – przyznała spokojnie Iza.

– A ty, Iza? – podchwyciła z zaciekawieniem Ola. – Spotkałaś na stażu jakiegoś obiecującego Belga, który skłoniłby cię do złamania ślubów panieńskich?

– Niestety nie – uśmiechnęła się, w duchu uszczęśliwiona, że ciężki dla niej temat Natalii został porzucony. – Ani jednego obiecującego egzemplarza. Dlatego przykro mi, ale w tym temacie nie będę miała wam za wiele do opowiadania.

Dziewczyny popatrzyły po sobie z pobłażaniem.

– No i dobrze – podsumowała z nutą satysfakcji Klaudia.

– Za to lepiej mi poszło w sprawach zawodowych – zaznaczyła Iza. – I kto wie, co na dłuższą metę wyniknie z tych moich belgijskich kontaktów?… ale o tym opowiem wam na spokojnie, jak się spotkamy – zaznaczyła stanowczo, zwracając się ku drzwiom. – Teraz faktycznie czas wracać na stanowiska. Klaudziu, Olciu, dołączę do was na sali za jakieś piętnaście, może dwadzieścia minut, okej? Chciałabym najpierw zajrzeć na moment do gabinetu i zerknąć na te grafiki.

Dziewczyny poderwały się posłusznie i wszystkie cztery wyszły na korytarz, gdzie wkrótce rozdzieliły się – Ola, Klaudia i Wiktoria udały się z powrotem na salę, Iza zaś ruszyła w głąb zaplecza ku gabinetowi szefa. Nie mogła zatem widzieć, że pozostałe trzy koleżanki przystanęły jeszcze na chwilę nieopodal baru, by wymienić między sobą uwagi i wrażenia.

– Ona chyba serio nic nie wie – zauważyła Ola. – Nic jej nie powiedział.

– Bo może nie ma o czym mówić? – odparła z przekąsem wyraźnie poirytowana Klaudia. – Wpadłaś na takie proste rozwiązanie?

– To, że nic jej nie powiedział, to może być dobry znak – zgodziła się Wiktoria. – Ale może być też wręcz przeciwnie.

– Czyli? – skrzywiła się Klaudia.

– No w tym sensie, że jeśli Iza nic nie wie, to może być znak, że między szefem i Natalią faktycznie nic nie ma, ale to może też znaczyć, że on po prostu jej się z tego nie zwierza. Zakładałyśmy, że Iza ma u niego taką pozycję i zaufanie, że o takich rzeczach dowie się pierwsza, ale może to jest błędne założenie? Przez pięć tygodni nie było jej w pracy, szef jej w tym czasie nie płacił, więc kontakt między nimi się rozluźnił, normalka w takich sytuacjach. I kolejny dowód przeciwko twojej teorii.

Klaudia wzruszyła tylko ramionami z niezadowoloną miną.

– No, ja też skłaniam się w tę stronę – przyznała ostrożnie Ola. – Bo nawet zauważcie, jak ona na to zareagowała. Jakby to jej kompletnie wisiało i powiewało. Gdyby była jakaś szansa, że jest tak, jak mówi Klaudia, to chyba cokolwiek byłoby po niej widać.

– Wręcz się zdziwiła, dlaczego pytamy o to ją – przypomniała Wiktoria. – A do tego nie wiem, czy zwróciłyście uwagę, ale wspomniała o jakichś belgijskich kontaktach zawodowych, z których nie wiadomo, co wyjdzie. Jeszcze się okaże, że po studiach pojedzie w cholerę do tej Belgii, zostanie tam na stałe i tyle będziemy ją widzieli.

– Przestań, Wika, nie kracz – prychnęła Ola. – Iza nam tego nie zrobi. Zwłaszcza szefowi.

– A jak zrobi? – wzruszyła ramionami Wiktoria. – Żebyś się nie zdziwiła. Wiesz chyba, jakiego ona ma hopla na punkcie tego francuskiego, to jej wymarzony kierunek studiów. Co by w tym było dziwnego, gdyby chciała rozwijać się w zawodzie?

– A może przy okazji uciec też przed klątwą Anabelli? – skrzywiła się Ola. – Bzdura. Nie wierzę ani w jedno, ani w drugie.

– Nie wierzysz, ale wykluczyć nie możesz, nie? – zauważyła wymownie Wiktoria. – Dlatego uważam, że na tym zlocie czarownic po świętach trzeba solidnie wziąć Izę na spytki, wybadać, co tam kombinuje, i najlepiej w ogóle pogadać z nią otwarcie o szefie. Bo żarty żartami, ale mnie ta Natalia naprawdę niepokoi, panoszy się tu ostatnio jak druga szefowa. A on na wszystko jej pozwala.

– Na co pozwala? – wydęła z politowaniem wargi Klaudia. – Nie przesadzaj, Wika. Zleca jej tylko obsługę papierów, fakt, że ona ostatnio przyłazi tu codziennie, ale to jeszcze nic nie znaczy. Pod nieobecność Izy ktoś musiał ogarniać dokumentację, nie?

– No dobra, ale w takim razie teraz, jak Iza wróciła, Natalia powinna bywać tu rzadziej – zauważyła Ola. – Logiczne. Więc na razie może poprzyglądajmy się i zobaczmy, czy to tak zadziała? Może faktycznie to tylko nasze przewrażliwienie? W sumie ty, Klaudia, kiedyś dobrze powiedziałaś, że poniekąd same się w to wkręciłyśmy. Zaczęło się od żartów i sugestii, żeby podjudzić Izę, ale teraz, jak Natalia jest tu coraz częściej i siedzi z szefem w gabinecie, to zaczynamy wpadać we własną pułapkę i nadinterpretowywać, aż dostajemy od tego fioła.

– Oczywiście, że same się wkręciłyście – przyznała ponuro Klaudia. – Szef musi przecież czasem posiedzieć z nią w gabinecie, zapoznać się z tym, co zrobiła, złożyć podpisy na dokumentach, omówić różne sprawy… Z Wiką gada przy barze, bo Wika jest barmanką, a z księgową gada w gabinecie, bo tam są papiery, proste. Ja bym z tego nie wyprowadzała żadnych głupich wniosków.

– No, a jak wytłumaczysz to, że szef wyjechał gdzieś sobie wczoraj na cały weekend? – zapytała Wiktoria. – Wiedział przecież, że Iza wraca dzisiaj, więc gdyby tak mu na niej zależało, to warowałby tu i czekał na nią, nie?

Klaudia znów wzruszyła tylko ramionami.

– To fakt – zgodziła się Ola. – I niestety następny mocny argument przeciwko twojej teorii, Klaudziu. Po pięciu tygodniach rozstania czekałby tu na nią jak na szpilkach, a jak widać, nie czeka. Tak czy siak zgadzam się z Wiką, że trzeba pogadać z Izą otwarcie, oczywiście nie aż tak otwarcie, żeby sugerować jej, że szef być może coś do niej ma… na to ewidentnie nie ma dowodów i w ogóle w tak delikatne tereny to ja bym się nie pakowała nawet w żartach. Ale faktycznie pogadać o tym trzeba. Przynajmniej powiedzieć Izie wprost, że Natalia nas wkurza, i poprosić, żeby wybadała szefa co do ryzyka w tej sprawie. Skoro sam nic jej nie powiedział, to niech ona to z niego wyciągnie.

– O ile będzie chciała się pobawić w taką misję – zauważyła sceptycznie Wiktoria. – Zresztą jak ma to zrobić, zapytać go wprost? Powiem szczerze, że gdybym ja dostała takie zadanie, to nie wiem, czy bym się odważyła. Wiadomo, że Iza to… hej, Antoś! – przerwała sobie, uśmiechając się do Antka, który właśnie podchodził do nich z głębi sali ze świecącym telefonem w dłoni.

– Jest już Iza? – zapytał rzeczowo.

– Jest, ogarnia grafiki u szefa w gabinecie – odparła Ola. – A jak nie, to pewnie gada z dziewczynami w kuchni.

– Okej, super – podniósł rękę w geście podziękowania, kierując się ku wejściu na zaplecze i z powrotem podnosząc telefon do ucha.

Po chwili zniknął w korytarzu, zaś dziewczyny, wybite z rytmu tym drobnym incydentem, popatrzyły po sobie w zdezorientowaniu.

– Dobra, zostawmy to na razie – zadecydowała Klaudia, sięgając na bar po tacę. – Potem jeszcze obgadamy sprawę, teraz trzeba wracać do roboty. Zobaczcie, ile nowych ludzi w międzyczasie się nalazło!

***

Kiedy tylko Iza weszła do gabinetu szefa i zapaliła lampkę na zawalonym papierami biurku, jej wzrok natychmiast padł na leżący na stercie dokumentów kolorowy katalog ze znaczkiem Peugeota. Wystawało z niego kilka pomarańczowych znaczników, co świadczyło o tym, że ktoś już go przeglądał, niewykluczone więc, że dostawczy van, którego kupno planował Majk, został już wytypowany.

„Przeglądaliście go razem, tak?” – pomyślała gorzko, przesuwając dłonią po okładce katalogu, ale nie podnosząc go z miejsca. – „I razem już wybraliście?”

Choć rozum twardo przypominał jej, że jest w tej ocenie niesprawiedliwa, gdyż oboje z Majkiem ustalili, że jednak nie będzie wysyłał jej telefonem żadnych zdjęć z katalogu, lecz usiądą do tego porządnie po jej powrocie do Polski, przekłute igiełką zazdrości serce nie umiało powstrzymać się przed takimi myślami.

Po drugiej stronie biurka, oprócz niebieskiego klasera z zeznaniami podatkowymi i sporego pliku bieżących faktur, leżał grafik zmian kelnerek, barmanek i kucharek, zaś obok niego grafik dla męskiej części ekipy. Iza automatycznym gestem sięgnęła po ten pierwszy, po czym obeszła biurko z zamiarem zajęcia miejsca w fotelu i przejrzenia rozpiski nie tylko zgodnie z obietnicą daną koleżankom, ale również pod kątem własnych zmian zaplanowanych wstępnie przez Wiktorię na nadchodzący tydzień. Na kozetce, którą mijała, zauważyła rzuconą niedbale męską koszulę w delikatną beżowo-szarą kratkę – zapewne była to koszula Majka, który przebierał się tu w pośpiechu, a potem zapomniał zabrać jej do prania. Jednak nawet ten prosty obrazek nie mógł być neutralny! Usłużna wyobraźnia natychmiast zinterpretowała to inaczej i przed oczami Izy pojawiła się wizja Natalii, która palcami o wypielęgnowanych, lśniących od lakieru paznokciach rozpina mu te guziki, a potem…

„Idiotka!” – żachnęła się na samą siebie z niesmakiem. – „Jesteś gorzej niż żałosna, Izabello. Zwłaszcza że to może wcale nie jego koszula.”

Rzeczywiście, tej koszuli nie widziała u Majka jeszcze nigdy, a pracując z nim od ponad dwóch lat, dość dobrze znała jego zwyczajową garderobę. Więc być może ten ciuch zostawił tu zupełnie ktoś inny, a poza tym co ją to obchodziło? Mimo to, nie mogąc oprzeć się instynktownej ciekawości, odłożyła grafik z powrotem na biurko, podeszła do kozetki i sięgnęła po koszulę. Był tylko jeden niezawodny sposób, by sprawdzić, czy należała do Majka. Podniosła ją ostrożnie do twarzy i w ułamku sekundy straciła wszelkie wątpliwości, z miejsca rozpoznając charakterystyczną kompozycję zapachową złożoną z mgiełki wody kolońskiej i zapachu jego ciała. To zdecydowanie była jego koszula! Nie mogąc się powstrzymać, jeszcze głębiej zanurzyła twarz w tkaninie, czując, jak po karku biegnie jej przyjemny dreszcz…

„Idiotka!” – powtórzyła stanowczo w myśli.

Jednak pomimo tej surowej auto-reprymendy nie ruszyła się ani o milimetr, wciąż wdychając zapach koszuli, ów zaś, niczym w świetlnym kalejdoskopie, uruchomił przed jej oczami pokaz drogich jej sercu scen z udziałem Majka. Szalona tęsknota zalała jej duszę, pragnienie zobaczenia go jak najszybciej, wtulenia się na powitanie w jego ramiona, nie za dwa dni, ale tu i teraz… A gdyby tak stał się cud? Gdyby niespodziewanie wrócił z tego Rzeszowa już dziś i nagle pojawił się w drzwiach?

Na korytarzu rozległy się pośpieszne, zbliżające się kroki. Spłoszona Iza pośpiesznie odłożyła koszulę na kozetkę, odwróciła się do biurka i chwyciła w dłonie grafik. Serce biło jej jak szalone. To przecież chyba niemożliwe, by?…

Drzwi otworzyły się ostrożnie i do środka zajrzał Antek, swoim zwyczajem najpierw wtykając przez nie tylko głowę. Iza uśmiechnęła się do niego, starając się, by uśmiech ów nie wypadł smutno.

– Aha, tak, jest tutaj! – rzucił Antek do słuchawki telefonu, który trzymał w ręce. – Poczekaj chwilę, przywitam się tylko i zapytam… Cześć, Iza – zwrócił się do niej, podchodząc, obejmując ją ramieniem i ściskając na powitanie. – Miło cię widzieć, fajnie, że już jesteś. Jak udał się staż?

– Cześć, Antoś – odparła ciepło, chętnie przytulając się do niego na chwilę i z rozbawieniem lustrując jego zgrabnie przycięty zarost, który nosił ostatnio na stałe i w którym było mu bardzo do twarzy. – Staż udał się doskonale, dziękuję. To do mnie? – wskazała na aparat w jego dłoni.

– Tak. Kacper – spojrzał na nią wymownie. – Pytał, czy już jesteś, chce z tobą pogadać.

Iza bez wahania sięgnęła po telefon.

– Kacper?

– O, cześć, Iza! – ucieszył się głos Kacpra po drugiej stronie. – Super, że jesteś, słuchaj… nie mam tu minuty, ale dałoby się dzisiaj jeszcze z tobą pogadać?

– Coś pilnego?

– Pilnego nie, ale ważna rzecz, muszę ci o tym powiedzieć, bo mnie rozsadzi. Nie dzwoniłem do ciebie, bo nie wiedziałem, czy ci w czymś nie przeszkodzę, wolałem zapytać Antka, czy już jesteś na Zamkowej, a jak nie, to kiedy będziesz. No i złapałem cię… kurde, jak fajnie, że już wróciłaś!

„Jeśli jest ryzyko, że go rozsadzi, to na pewno chodzi o Kasieńkę” – pomyślała z pobłażaniem Iza. – „I sądząc po jego głosie, to chyba nie są złe wieści.”

– Kiedy chciałbyś porozmawiać? – zapytała rzeczowo, wymieniając porozumiewawcze spojrzenia ze stojącym wciąż przy niej Antkiem. – Jeszcze dzisiaj, to znaczy o której?

– Po robocie – odparł stanowczo Kacper. – Teraz mamy tu na Koncertowej taki zapieprz, że nie ma kiedy na dupę klapnąć, a jeszcze ten łajza Jasiek wczoraj łapę sobie skręcił i grubszą robotę muszę odpierdzielać za niego. Ale spoko, damy radę. Do której zostajesz na Zamkowej?

– Dzisiaj? Minimum do pierwszej, a jak trzeba będzie, to i do końca.

– No to super. My tutaj kończymy o północy, to jak będę wracał na chatę, zajrzę na Zamkową i poczekam na ciebie, okej?

– Okej – uśmiechnęła się Iza. – W takim razie w ramach darmowej przysługi ochroniarskiej odprowadzisz mnie do domu. A po drodze pogadamy.

– Mega plan! – ucieszył się Kacper. – Dzięki, Iza! Melduję się koło pierwszej! To do zoba!

– Do zoba – odpowiedziała, po czym, wcisnąwszy czerwoną słuchawkę, oddała aparat Antkowi. – Dzięki, Antoś.

Antek spokojnym gestem schował telefon do kieszeni.

– Jakiś lepszy humor ma ostatnio – zagadnął. – Dzisiaj to w ogóle brzmi prawie normalnie.

– Tak, też to zauważyłam – przyznała.

– I chałupę u stryja jak wyremontował! Musisz to zobaczyć, przez ostatni miesiąc dostał takiego spida, że już większość skończył. I wygląda to naprawdę świetnie.

– Byłeś tam ostatnio? – zaciekawiła się Iza.

– Aha, przedwczoraj byliśmy z Chudym pomagać mu mocować listwy podłogowe. Położył fajne jasne panele w tym pokoju z piecem – wyjaśnił. – Piec też odnowił, rewelacyjnie to wygląda, bo z jednej strony nowocześnie, a z drugiej jest taki kamienicowy klimacik… Powiem ci, że po tym remoncie to jest naprawdę super mieszkanie.

– Czyli remont już prawie skończony?

– No, jeszcze nie, zostało trochę rzeczy, jego pokój i zwłaszcza przedpokój, bo tego jeszcze w ogóle nie ruszał. Chce te drzwi wyjściowe na klatkę wymienić, tylko kasy mu brakuje, a kredytów ma już wszędzie po uszy. Mówiliśmy mu z Chudym, że w razie czego pożyczymy mu prywatnie, a jakby poprosił szefa, to też by się pewnie dogadali. Tak czy inaczej lepiej zrobić wszystko od razu porządnie i potem tylko kasę spłacać, niż zostawić takie stare drzwi na później, nie?

– Zdecydowanie – przyznała ze znawstwem Iza. – Bez sensu remontować przedpokój, jak wiadomo, że drzwi będą do wymiany.

– Dokładnie tak. W każdym razie efekt już teraz jest mega, a jak jeszcze zrobi ten przedpokój, to serio, będzie mieszkanko jak marzenie. No, ale dobra, nie przeszkadzam ci, Iza – zreflektował się, wycofując się do drzwi. – Ja sam też muszę już wracać… A słuchaj – odwrócił się jeszcze w progu. – Nie wiesz, kiedy wraca szef?

– Najwcześniej w poniedziałek – odpowiedziała rzeczowo – i to raczej późnym wieczorem. Ale to jeszcze nic pewnego, ma dawać znać, jak rozwija się sytuacja.

– Mhm, okej – skinął głową. – Ważne, że ty jesteś na posterunku.

Po czym, uśmiechnąwszy się do niej porozumiewawczo, wyszedł, przymykając za sobą drzwi.

„Jestem, Antoś” – pomyślała smętnie Iza, wracając do biurka, siadając w fotelu i otwierając przed sobą na blacie grafik. – „Pytanie tylko, co z tym moim posterunkiem będzie dalej…”

Po wstępnej analizie grafika i skonfrontowaniu go z kalendarzem uznała, że najlepszym terminem na obiecany zlot czarownic będzie środa po świętach, kiedy klientów nie będzie jeszcze tak dużo, przez co łatwiej jej będzie zorganizować wolne wieczorne pasmo dla siebie i pięciu koleżanek. Myśl o spotkaniu w babskim gronie niezmiernie ją cieszyła, bardzo lubiła pogaduszki z dziewczynami z Anabelli, a choć spodziewała się, że nie uniknie zapowiedzianego z góry wątku Natalii, uznała, że nie jest to powód do unikania spotkania. Trudno, jakoś to przeżyje.

„Po prostu brawurowo ich wysłucham, coś tam skomentuję i temat prędzej czy później się wyczerpie” – stwierdziła, zaznaczając czerwonym długopisem w grafiku odpowiednie pasmo u wszystkich sześciu czarownic. – „Zwłaszcza że to będzie jeden z wielu, więc łatwo zniknie w tłumie. Wytrzymam. Gorzej z tą nieszczęsną sesją filozofii księżycowej, bo tam to dopiero będzie jazda… Okej, czyli wstępnie środa po świętach. Czternasty kwietnia. A dzień później, piętnastego, muszę odpowiedzieć Frédéricowi… to przecież już tak niedługo!”

Westchnęła i smutnym wzrokiem zmierzyła z daleka leżącą na kozetce koszulę Majka. Cóż. Trudno. Teraz nie mogła o tym myśleć, musiała skupić się na pracy i szybko uporać z grafikiem, wszak na sali na pewno już przybywało klientów i za chwilę trzeba będzie ruszyć dziewczynom z pomocą w zbieraniu i roznoszeniu zamówień. Nakazem woli pochyliła się nad grafikiem, dopiero teraz zauważając, że długopis, który trzymała w jednym punkcie kartki, przetarł ją na wylot, znacząc to miejsce czerwoną plamą tuszu.

***

– Iza, spoko, leć na chatę, ja pozamykam – oznajmił Chudy, podchodząc do Izy i Zuzi, które kończyły właśnie mycie stolików. – I tak muszę, szef mi to zlecił, na czas jego nieobecności mam być odźwiernym i klucznikiem. Dosłownie tak powiedział.

Iza roześmiała się, przesuwając ostatnim ruchem szmatki po stoliku i odstawiając butelkę ze sprejem na blat. Była już prawie pierwsza, na sali zostało tylko kilka grupek rozbawionych, podpitych gości, głównie w wieku studenckim, pracy dla kelnerek było więc niewiele, wystarczyło powycierać zabrudzone blaty i pozmiatać podłogę, która dziś nie była nawet szczególnie zaśmiecona. Przy barze również siedziało tylko kilku samotnych klientów, popijając nieśpiesznie zamówione drinki, jednak kolejnych nikt już nie zamawiał, zresztą coraz więcej gości zbierało się już do wyjścia i lokal z każdym kwadransem stopniowo pustoszał.

– Okej – zgodziła się Iza, przyglądając się nieco bladej, zauważalnie szczuplejszej niż wcześniej twarzy Chudego. – Skoro tak, to chętnie skorzystam, zwłaszcza że Kacper na mnie czeka – wskazała ręką w stronę zaplecza.

– Kacper jest? – zdziwił się Chudy.

– Aha. Dzisiaj mam profesjonalną obstawę na powrót po nocy do domu. Świetny deal, zwłaszcza że w samoobronie nie jestem tak biegła jak co niektórzy tutaj – uśmiechnęła się porozumiewawczo do Zuzi, która tuż obok szorowała pracowicie stolik, mimo że już dawno był perfekcyjnie czysty. – Jeszcze musiałabym długo ćwiczyć technikę, zanim tak pięknie jak Zuzanka dałabym jakiemuś bandziorowi z kopa w zęby.

Zuzia zarumieniła się lekko i parsknęła śmiechem, zerkając spod oka na Chudego, który zareagował na te słowa wyraźną satysfakcją.

– A tak – przyznał nie bez dumy, podchodząc do niej i obejmując ją na chwilę ramieniem. – Mała to moje trenerskie arcydzieło, a jej największym atutem jest to, że z wyglądu jest taka niepozorna. Nikt się nie spodziewa, jaki tygrys drzemie w tej małej dziewczynce.

Na to dictum Zuzia zarumieniła się jeszcze bardziej, a do tego, jak zdało się Izie, jej śliczne szmaragdowozielone oczy na moment zwilgotniały.

– Ale to, że jest kobietą, ma też swoje słabe strony – zaznaczył Chudy, poważniejąc i cofając ramię. – Brak siły musi nadrabiać sprytem i techniką, a to nie zawsze wystarczy. Dlatego jestem stanowczo przeciwny temu, żeby pakowała się w szemrane sytuacje. Samoobrona tak, ale prowokowanie losu absolutnie. Słyszysz, mała?

– Tak, wiem – pokiwała głową Zuzia. – Ale może kiedyś przydam się w jakiejś akcji detektywistycznej? Tam nie trzeba się bić, tylko bardziej liczy się spryt i technika.

– Zgoda – skinął głową Chudy. – Kobieta może się bardzo przydać w takich akcjach, zwłaszcza jak trzeba kogoś pośledzić z ukrycia. Ale gdybym miał cię puszczać w nawet minimalnie niebezpieczną misję, to tylko z obstawą moją albo któregoś z chłopaków – zaznaczył stanowczo. – Samej nie puszczę cię pod żadnym pozorem i nigdy nawet nie próbuj tego robić na własną rękę. Jasne?

– Jasne, panie Łukaszu – odparła cicho Zuzia.

– Ej! – fuknął natychmiast z wyrzutem Chudy. – Co ja ci mówiłem? Jaki panie?

– No tak – Zuzia pokręciła głową z skruszoną miną. – Nie mogę się przyzwyczaić.

– Ależ ty jesteś twardy, Łukasz – zauważyła z rozbawieniem Iza. – Zuzanko, nie dawaj się tak musztrować, to nie wojsko, a Łukasz to nie dowódca. Chociaż w tym punkcie akurat go popieram – zaznaczyła z powagą. – Do zaufanych kolegów nie mówi się pan-pani. Ja też proszę, żebyś zwracała się do mnie po imieniu, hmm?

– Dobrze – westchnęła Zuzia. – Postaram się. Tylko po prostu mi głupio, bo jestem dużo młodsza…

– Wiek nie gra roli – zapewniła ją Iza. – Liczą się relacje. Jesteś naszą sprawdzoną koleżanką z ekipy, a do tego Wunderwaffe i trenerskim arcydziełem Łukasza – zaśmiała się, zerkając z rozbawieniem na Chudego – więc zostawmy już te oficjalne zwroty.

– Słyszałaś, mała? – podchwycił Chudy. – To jest polecenie służbowe, prawda, Iza?

– Tak jest – skinęła głową, wręczając Zuzi swój sprej i szmatkę. – To co? Dokończysz za mnie te stoliki? Mogę już lecieć?

– Oczywiście – odparła żywo dziewczyna. – Ja już to wszystko powycieram. I tak zostaję do zamknięcia.

– To poczekasz na mnie, aż pozamykam, i odprowadzę cię na chatę – zaproponował Chudy, na co oczy dziewczyny rozbłysły radością jak dwie gwiazdy. – Skoro Kacper obstawia dzisiaj Izę, to ja też zrobię coś pożytecznego. Zgoda?

– Pewnie – uśmiechnęła się.

– Przy okazji pogadamy sobie po drodze – zaznaczył Chudy. – Już od jakiegoś czasu szukam okazji, żeby podpytać cię o Maćka. Mam co do niego pewien plan, ale muszę wiedzieć kilka rzeczy.

Mina Zuzi natychmiast zrzedła, a oczy jej przygasły.

– Dobrze – odparła zdawkowo.

Po czym, odwróciwszy się, pochyliła się nad kolejnym stolikiem i zabrała się za jego energiczne wycieranie, nerwowym gestem odgarniając za ucho opadającą jej przy tym na twarz falę blond włosów.

– Dobra, Iza, to leć się zebrać, a ja w tym czasie zamienię jeszcze dwa słowa z Kacprem – ciągnął spokojnym tonem Chudy, kiedy oboje z Izą ruszyli w stronę zaplecza. – Gdzie on jest?

– Zdaje się, że gada z dziewczynami w kuchni – odparła rzeczowo Iza. – Przynajmniej miał tam na mnie czekać, umówiliśmy się, że wyjdziemy przez parking. A jak ty się czujesz? – zagadnęła go. – Słyszałam, że to grypsko mocno dało ci się we znaki?

– Dobrze słyszałaś – skrzywił się. – Oberwałem po garach jak jeszcze nigdy w życiu. Teraz już jest dobrze, wróciłem do formy, ale wcześniej było niewesoło. Nawet jak już wyzdrowiałem, miałem czasem takie dziwne afy, we łbie mi się kręciło… przez to rozwaliłem szefowi vana – dodał ponuro. – Do tej pory nie mogę sobie tego darować.

– Daj spokój, szef się na ciebie nie gniewa – machnęła ręką Iza. – Przecież każdemu może się zdarzyć.

– Niby tak, ale wolałbym, żeby zdarzyło komuś innemu – odparł z przekąsem Chudy. – Wiem, że szef się nie gniewa, ale wiem też, że musiał wyłożyć na naprawę sporo kasy, nie wszystko poszło z ubezpieczenia. Pytałem, jak mogę mu to zrekompensować, a on mi na to, że ma dla mnie w planach karę, która mocno mnie zaboli. Mianowicie że jak będzie się żenił, to mam być jego kierowcą – uśmiechnął się z pobłażaniem. – Jak to ujął, frajerem za kierownicą auta z balonikami i z całkowitym zakazem picia na weselu.

– Aha – Iza również uśmiechnęła się, choć przyszło jej to z trudem. – To faktycznie bardzo ciężka kara.

– Takie tam żarty – machnął ręką Chudy. – On sobie jaja robi, a ja to mówiłem serio… ale dobra, coś jeszcze wymyślę, żeby wyrównać rachunek. No, leć spokojnie się przebrać – wskazał ręką w stronę szatni kelnerek, gdyż właśnie dotarli na zaplecze. – Ja idę szukać Kacpra.

Iza skinęła głową i bez słowa skręciła we wskazaną stronę.

„Aha, żarty” – pomyślała z przekąsem, zagryzając wargi. – „Żebyś się nie zdziwił, Łukaszku, jak prędko dostaniesz zlecenie na ten kurs z balonikami!”

***

Noc była chłodna, ale deszcz nie padał, mimo że wcześniej kropił przez niemal cały dzień. Iza z Kacprem szli pustą ulicą w stronę Bernardyńskiej, po drodze nie napotykając praktycznie żadnych przechodniów, a jedynie nieliczne mijające ich samochody.

– Spotkałem się z nią wczoraj – opowiadał drżącym z podekscytowania i wzruszenia głosem Kacper. – Znaczy, nie umówiliśmy się, tylko zaczaiłem się na nią, nie? – doprecyzował. – Musiałem to zrobić z zaskoczenia, bo jakbym zadzwonił i poprosił o spotkanie, to wiadomo, że by się nie zgodziła. No to zaczekałem na nią pod pierdlem, nie pod samym budynkiem, tylko trochę dalej, tam, gdzie zawsze idzie na przystanek. Oczywiście nie wiedziałem, o której kończy i czy w ogóle jest w piątek w pracy, dlatego czaiłem się tam mniej więcej od południa, żeby jej nie przegapić. Prawie cztery godziny kiblowałem jak debil… ale opłaciło się, bo przed szesnastą w końcu wyszła.

– Aha – uśmiechnęła się Iza. – I co? Warto było poczekać?

– Pewnie, że warto! Na Kasieńkę zawsze warto, dla mnie już to, że w ogóle zobaczyłem ją po tylu tygodniach, to było… ja pierdzielę! – pokręcił głową. – Tego się nie da opowiedzieć, Iza. Nogi tak mi się ugięły, że mało co na krawężniku nie usiadłem.

– A ona? Jak zareagowała?

– Z początku mnie nie widziała, bo stałem przy krzakach i patrzyłem na nią tylko z daleka. Wyszła z koleżanką, tamta zaraz poszła w inną stronę, a Kasia w moją sama, ale nie rozglądała się, bo sprawdzała coś w telefonie. Dopiero jak podeszła bliżej i podniosła głowę, zobaczyła mnie. I bardzo się przestraszyła.

– Przestraszyła?

– No. Zatrzymała się jak wryta w ziemię i chyba chciała uciec, ale nie mogła, tak ją zamurowało. A wtedy ja podszedłem powoli i już z daleka mówiłem jej, żeby się nie bała, że chcę jej tylko coś oddać i że jak nie będzie chciała ze mną gadać, to pójdę sobie.

– Dobrze zrobiłeś – pochwaliła go Iza.

– Nie mógłbym inaczej – zapewnił ją Kacper. – Jak zobaczyłem, że się przestraszyła, musiałem ją jakoś uspokoić, zrobić, co się da, żeby czuła się bezpieczna. A ty wiesz, jak to boli faceta, kiedy kobieta, którą kocha najbardziej na świecie, boi się go, bo myśli, że on coś złego jej zrobi? – westchnął. – Boli jak cholera. Znaczy, tak naprawdę to nie wiem, czy ona tak myślała – zaznaczył – ale taką przynajmniej miała minę. Wiadomo, tak obiektywnie to ja jestem narwany typ i to w dodatku po wyroku, ale ona przecież mnie zna i wie, że dla niej dałbym się pokroić na plasterki. W tym nic się przecież nie zmieniło, kocham ją tak samo jak wcześniej, teraz nawet jeszcze bardziej. Nie miała żadnego powodu, żeby się mnie bać. Ale bała się, zwłaszcza na początku.

– I co? Nie uciekła?

– No właśnie nie. Z początku chyba przez to, że wmurowało ją w chodnik, patrzyła na mnie tylko wielkimi oczami… jak takie małe, kochane, wystraszone zwierzątko – głos zadrżał mu ze wzruszenia. – Moja mała sarenka… Ale potem, jak już trochę się uspokoiła, też nie uciekała, tylko pozwoliła mi podejść bliżej, a ja wtedy wyjąłem tę gumkę do włosów i podałem jej z daleka… o tak – wyciągnął przed siebie rękę z wyprostowaną wierzchem do góry dłonią. – Tak jak się daje jeść małemu kotkowi, ostrożnie, żeby się nie bał.

– Mhm – pokiwała głową mimo woli nieco rozbawiona tym obrazowym opisem Iza.

– Ale ona z początku jej nie wzięła… w ogóle się nie ruszyła, nie pytała, gdzie ją znalazłem, tylko stała i patrzyła na nią. A ja stałem naprzeciwko jak debil z tą wyciągniętą łapą i sam też już nie wiedziałem, co mam mówić. Zacząłem tylko, że wiem, że to dla niej ważna pamiątka i że chciałem jej oddać, ale potem jakoś tak mnie zatkało, że nie mogłem słowa wydusić… a serce mi tak waliło, że aż w uszach mi huczało… I wtedy ona zaczęła płakać.

To powiedziawszy, zamilkł, mocniej wciągając powietrze w płuca, przez chwilę słychać było tylko odgłos ich równych kroków na chodniku.

– Dlaczego płakała? – zapytała ostrożnie Iza.

– No właśnie nie wiem – rozłożył ręce Kacper. – Ale na mnie to działa jak płachta na byka… zawsze tak było, że jak Kasieńka płakała, to mnie normalnie nosiło i wszystko bym zrobił, żeby ją pocieszyć. A ona w dodatku płacze tak cichutko… tylko łzy jej z oczu płyną, lecą po policzkach i skapują na bluzeczkę… Teraz to nie na bluzeczkę, tylko na kurtkę – sprostował rzeczowo. – Ale jaka to różnica? Tak mnie to za serce złapało, że nie wytrzymałem i… – znów głos uwiązł mu w gardle, pokręcił więc tylko głową, zagryzając wargi.

– I co zrobiłeś? – zaciekawiła się Iza.

– Podszedłem bliżej i przytuliłem ją – wyznał cicho.

– O! – zdziwiła się. – A ona co? Pozwoliła ci na to?

– Aha. Chyba tylko z zaskoczenia, ale pozwoliła. Na jakieś pięć sekund. I to było dla mnie najpiękniejsze pięć sekund od prawie dwóch miechów – rozanielił się, rozkładając wzniosłym gestem ręce i podnosząc oczy ku świecącym nad ich głowami latarniom ulicznym. – Była taka mięciutka, cieplutka… Ona też się na chwilę przytuliła, czułem to. Ale potem wyrwała mi się i cofnęła – westchnął z żalem, a wzniesione ramiona w jednej chwili mu opadły. – I dalej cała zapłakana powiedziała: nie. Tylko to jedno słowo. Nie. A potem wyciągnęła rękę, żebym oddał jej tę gumkę, no to oddałem… wzięła ją i poszła w stronę przystanku. Ani razu się nie odwróciła, ale ja i tak wiedziałem, że dalej płacze.

– I nie poszedłeś za nią?

– Nie – pokręcił głową. – Nie chciałem wyjść na stalkera, a najbardziej nie chciałem, żeby się mnie bała. A potem to w sumie nawet już nie mogłem, bo po drodze dołączyły do niej dwie koleżanki, co dopiero co wyszły z pracy w pierdlu, i na przystanek poszły już we trzy. Widziałem, jak ją obejmują, pewnie pytają, co się stało, ale żadna się nie odwróciła, żeby na mnie spojrzeć, więc to chyba znaczy, że Kasia nic im nie powiedziała. Sam nie wiem, czy to dobrze czy źle… w każdym razie nie szedłem za nimi, a niedługo potem widziałem z daleka, że podjechał autobus i ona do niego wsiadła.

– Czyli niewiele z nią porozmawiałeś – zauważyła Iza.

– Prawie wcale – przyznał. – Nie zapytałem nawet, czy da mi drugą szansę, ale tak sobie myślę, że może to i lepiej? Jak myślisz, Iza?

– Nie mam pojęcia, Kacperku, sam musisz to wyczuć. Ale z tego, co widzę, chyba nie jest źle… Humor po tym spotkaniu masz niezły, nawet to jej stanowcze nie wcale cię nie załamało.

– No właśnie sam nie wiem dlaczego, ale mnie nie załamało – przyznał. – Niby nic się nie zmieniło, ale to, jak się do mnie przytuliła, jakoś tak… trzyma mnie przy nadziei. Bo przecież nie zrobiłaby tak, gdyby mnie totalnie nienawidziła, nie? Powiedz, jak to wygląda dla ciebie, z punktu widzenia kobiety?

– Na pewno by tak nie zrobiła – przyznała stanowczo Iza. – Mnie też się wydaje, że to jest dobry znak na przyszłość, podobnie jak to, że wzięła tę gumkę, a wiadomo, że to dla niej pamiątka, która już zawsze będzie jej się kojarzyć z tobą. A z drugiej strony to, że uciekła i nawet nie chciała porozmawiać, wskazuje, że musisz jeszcze dać jej czas. Być może nawet dużo czasu.

– No wiem, przecież wiem! – podchwycił żywo Kacper. – Od razu to skapowałem i dlatego nie biegłem za nią, żeby nie katować i nie narzucać się bez sensu. Nie chciałem jej spłoszyć. Ale jak myślisz? – spojrzał na nią w napięciu. – Chyba nie wszystko stracone? Jakbym znowu poczekał kilka tygodni i zapytał ją o tę drugą szansę, to może by inaczej ze mną gadała?

– Może – zgodziła się Iza. – Myślę, że jest taka opcja.

– No to poczekam – oznajmił z ulgą i entuzjazmem Kacper. – I dopiero gdzieś w maju znowu podejdę pod pierdel, poczekam na nią i spróbuję ją zahaczyć… o byle co, znajdę jakiś pretekst… Uff, Iza! Jak mam taką wizję, to od razu inaczej mi się żyje! Wiesz, jakie mam marzenie? – zagadnął ciszej, a głos znów zadrżał mu ze wzruszenia.

– No?

– Takie, że godzimy się i ona do mnie wraca, że przyjmuje ode mnie z powrotem pierścionek… noszę go cały czas przy sobie, tutaj, w kieszonce – klepnął się rozwartą dłonią w pierś. – I że razem idziemy do stryja na chatę, żeby zobaczyła, jak mi wyszedł ten remont… bo ja go dalej robię tylko dla niej, wiesz? – zniżył głos. – Nie dla stryja, tylko dla mojej Kasieńki. Wszystko, co tam robię, to tylko z taką myślą, że kiedy ona do mnie wróci i przyjdzie obejrzeć chatę, to żeby wszystko było tam idealnie tak, jak chciała… żeby się ucieszyła i była ze mnie dumna… ech! – głos mu się załamał, pociągnął lekko nosem i rękawem kurtki wytarł oczy i nos. – Jak tak nie będzie, to ja palnę sobie w łeb.

– Przestań, Kacper – pokręciła z dezaprobatą głową Iza. – Musisz nauczyć się cierpliwości, a oduczyć bezsensownego szantażowania, mówiliśmy ci to z szefem już nieraz. Ja uważam, że twoje marzenie jest piękne i wcale nie jest niemożliwe do spełnienia, ale, tak jak powiedziałam, potrzeba na to czasu.

– No wiem – westchnął. – Szef mówił mi, że przede wszystkim muszę nauczyć się czekać. No to, kurde, uczę się przecież… tylko to jest trudne jak cholera!

– To prawda – zgodziła się Iza.

– Ale spoko, wytrzymam – zapewnił ją stanowczo. – Wczoraj przecież za nią nie biegłem i sam postanowiłem, że na następny raz poczekam jeszcze parę tygodni, nie? I tak sobie myślę, że jak Kasia wczoraj wzięła ode mnie gumkę, to następnym razem może weźmie i pierścionek? – znów położył sobie dłoń na piersi. – Ja go mam przy sobie dzień i noc, dla niej… To mówisz, że jest jakaś szansa? – upewnił się.

– Tak myślę. Czy na to, że przyjmie z powrotem pierścionek, to nie wiem, ale na rozmowę na pewno tak. A to już by było coś.

– No właśnie – westchnął. – Jakby chociaż tyle…

– A powiedz mi, jak ten remont? – zmieniła temat Iza. – Antek mówił, że świetnie ci idzie.

– No. Kończę już u stryja w pokoju, jeszcze został mi mój pokój, przedpokój, no i meble… tylko na to dalej kasy mi brakuje. Dlatego biorę nadgodziny, ile tylko się da, zresztą Lidia ma teraz przewalone, to i tak pomagam jej, jak mogę. Ona już to prawko kończy, ja to pewnie dopiero w maju… A co do remontu – podjął stanowczo – to co ja będę sobie jęzor strzępił? Wpadnij do nas na Narutowicza, to sama zobaczysz. A jak się stryj ucieszy!

– Okej – zgodziła się Iza, uznając, że miło będzie odwiedzić pana Stanisława i złożyć mu życzenia przed świętami. – Bardzo chętnie, Kacperku, dzięki za zaproszenie.

– Zaproszenie, pff! – wydął wargi Kacper. – Przecież wiesz, że do nas możesz wpaść zawsze, z zaproszeniem czy bez. Kto jak kto, ale ty do stryja na chatę masz wjazd bez biletu i do końca życia!

Iza parsknęła śmiechem, starając się zrobić to cicho, wchodzili już bowiem właśnie w bramę jej kamienicy.

– Okej – powtórzyła. – To umówmy się, że wpadnę we wtorek albo środę po południu, hmm? Kiedy ci pasuje?

– Dla mnie lepsza środa – odparł po chwili zastanowienia Kacper. – Na Koncertową jadę dopiero na dziewiętnastą, jakbyś przyszła do stryja wcześniej, to byłoby w sam raz.

– No to środa o szesnastej – zadecydowała Iza. – Dla mnie też perfecto, bo zmianę na Zamkowej zaczynam o osiemnastej. Zresztą i tak przyjdę do was tylko na chwilę, maks na godzinkę – zastrzegła. – W czwartek jadę już do siostry, a zaległości mam w tym tygodniu tyle, że nie wyrabiam się na zakrętach. Ale wpadnę. Aha, i uprzedź pana Stasia, żeby przygotował dla mnie tylko herbatę – podkreśliła. – A coś smacznego do herbaty to już ja przyniosę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *