– Jedziecie z wystawą do Brukseli? – zdziwiła się Ania. – Ale kiedy? Na koniec stażu czy już w tym tygodniu? – Na sam koniec stażu – wyjaśniła Iza. – Tylko na jeden dzień, a potem będziemy wracać do Warszawy prosto stamtąd. – Tak – potwierdziła Marta. – Już nawet przebukowałam bilety na samolot. – Czyli włączyli was do składu ważnej delegacji? To duże wyróżnienie jak na stażystki – zauważył Jean-Pierre, a w jego oczach błysnęła duma i zadowolenie. –…
– Wypuścili Dana do domu! – oznajmiła z radością Marta, pokazując Izie swój telefon, na ekranie którego wyświetlone było zdjęcie Daniela stojącego z torbą podróżną przed wejściem do szpitala. – Widzisz? To jest fota tuż po wyjściu. Zdążyli wczoraj wypisać go w ostatniej chwili przed weekendem!
– Isabelle? – zagadnęła Chloé, zajrzawszy do sali, gdzie cały zaangażowany w przygotowywanie wystawy zespół intensywnie dopracowywał jej szczegóły. – Mogę cię prosić na słówko?
– Isabelle, mamy jeszcze foldery z programem festiwalu filmowego? – zapytała Romane w ferworze obsługi kłębiących się w sklepiku z pamiątkami klientów. – Czy poszła już ostatnia paczka?
– No więc dzwoniłam w tej sprawie do Justysi – oznajmiła Ania, dolewając sobie odrobinę soku pomarańczowego do szklanki. – Nie patyczkowałam się, tylko wprost zapytałam ją o Majka, powiedziałam, że o wszystkim wiem i że ma natychmiast zdać mi raport z frontu.
„Nie dam rady, zwariuję!” – myślała Iza, drepcząc w kółko między kuchnią a pokojem i nie mogąc znaleźć sobie miejsca. – „Muszę gdzieś wyjść, przespacerować się… wyciszyć te cholerne myśli! Nie ma opcji, żebym w ogóle otwierała komputer, i tak nic nie napiszę.”
– Zobaczcie, może być taki design? – zapytał Cédric, odwracając ku Izie i Marcie ekran swojego laptopa. – Czy wolicie, żeby tło było ciemniejsze?
– Merci, Jean-Pierre! – rzuciła ciepło Iza, wysiadając z samochodu, którym ów podwiózł ją pod same drzwi kamienicy. – Et au revoir!
– Nie, one teraz nie mogą – zaprotestowała Chloé, zwracając się do Cédrica, który przed południem zameldował się w Centrum Kultury i odszukał Izę i Martę, oznajmiając, że ma teraz pasmo na to, by popracować nad polską częścią wystawy. – Za dziesięć minut mają trzygodzinny dyżur w sklepie z pamiątkami, Romane dzisiaj nie ma, Emma nie może zostać sama z całą obsługą, a ja w tym momencie nie mam nikogo innego na zastępstwo. – No, ale ja celowo przełożyłem sprawy…
Skąpane w czarodziejskim wieczornym zmierzchu ulice Liège, na których powoli zaczynały zapalać się latarnie, wiodły przed siebie urokliwymi zaułkami, za każdym rogiem odkrywając przed przechodniami kolejne niespodzianki.