Anabella – Rozdział CCLXV
– Bardzo panu dziękuję, dam sobie radę sama – powiedziała Iza, kiedy samochód, którym ojciec Marty przywiózł je z lotniska, zatrzymał się naprzeciw bramy kamienicy przy Bernardyńskiej i wszyscy troje wysiedli, by wyjąć jej walizkę z bagażnika. – O, już, zabieram to i uciekam… na razie, Martuś, trzymaj się, widzimy się w poniedziałek na zajęciach. Dobranoc!