Powieściowisko

Budynek Centrum Kultury położony w jednej z ulic niedaleko Placu św. Lamberta był o tyle łatwy do znalezienia, że powiewały przed nim trzy wielkie flagi – belgijska, walońska oraz flaga Unii Europejskiej. Iza i Marta, które zgłosiły się tam zaraz po otwarciu, zostały życzliwie przyjęte na staż przez kierowniczkę placówki o imieniu Chloé, która, jak się okazało, doskonale znała Jean-Pierre’a i Anię Magnon z rozmaitych lokalnych wydarzeń kulturalnych związanych z tańcem.

Przygotować się do lądowania! – zabrzmiał komunikat pilota wygłoszony najpierw po francusku, a potem po angielsku. Na ten znak w kabinie samolotu wszczęło się lekkie zamieszanie, pasażerowie poprawiali się na swoich miejscach i sprawdzali zapięcie pasów. Iza i Marta, które od ponad godziny siedziały obok siebie w milczeniu, każda zatopiona w swoich myślach, ocknęły się teraz i spojrzały po sobie z lekkim uśmiechem.

„To wcale nie jest zabawne, pani Ziuto” – myślała z ponurym wyrzutem Iza, zakładając spodnie i dopijając stojącą na brzegu stołu drugą już dziś kawę. – „Przecież w tym momencie całą odpowiedzialność za sprawę dinozaura zrzuca pani na mnie.

– No dobra, to też trzeba spakować od razu, żeby nie zapomnieć – podsumowała Marta, kiedy obie z Izą wyszły z uczelnianego Działu Współpracy z Zagranicą z plikami papierów w rękach. – Chociaż i tak tragedii by nie było, ubezpieczenie mamy chyba zapisane w systemie, nie?

– Możesz sobie żartować, Oleńko – podjęła Wiktoria, kiedy uczestniczki zlotu czarownic wróciły z kuchni do salonu z dymiącą kawą i herbatą – ale w przypadku Kacpra musisz przyznać, że klątwa Anabelli zadziałała modelowo.

– Szkoda, że dzisiaj bezalkoholowo – westchnęła z żalem Klaudia, nalewając sobie do szklanki soku porzeczkowego. – Jednak lepiej się gada na wspomagaczu… no, ale dobra, jakoś to przeżyję, najważniejsze, że udało nam się spotkać.

– Rozumiem cię doskonale, elfiku – pokiwał głową Majk, kiedy po obiedzie i wstawieniu naczyń do zmywarki znów zasiedli na wersalce w salonie Izy, by kontynuować rozmowę.

– Jak ty się czujesz, elfiku? – zapytał z troską Majk, który około trzynastej wparował na Bernardyńską obładowany reklamówkami z jedzeniem. – Lepiej?

– Co do imion i konkretów, to masz rację – przyznał Pablo, dolewając sobie wody. – Nie będzie nam łatwo o tym gadać, zwłaszcza ciężko będzie zacząć, dlatego zostawmy to na razie… Chciałbym jednak, żebyśmy w swoim czasie wrócili do sprawy i omówili ją porządnie.