Anabella – Rozdział CCLXVI

Anabella – Rozdział CCLXVI

Kiedy srebrny peugeot podjechał pod bramę posiadłości Krawczyka, siąpiący od rana deszcz rozpadał się na dobre, przysłaniając mglistą ścianą widok na ogród i skąpaną dziś w pochmurnej szarości luksusową rezydencję. Iza długo się wahała, czy wziąć z Anabelli samochód, którym zawsze jeździła na wizyty u Krawczyka, czy jednak podjechać tam taksówką, wcześniej bowiem nie pomyślała o tym, by zapytać o pozwolenie Majka, a dziś, wiedząc, że od rana siedział w szpitalu u babci, nie chciała zawracać mu głowy takimi bzdurami. W końcu uznała, że samochód, który w niedzielę i tak nie przyda się w firmie, z punktu widzenia logistycznego będzie dla niej najlepszym rozwiązaniem, bowiem prosto od milionera będzie mogła podjechać nim na swoją wieczorną zmianę na Zamkowej, czyli częściowo wykorzystać go w celach służbowych. Nie miała wątpliwości, iż na tę okoliczność Majk bez problemu oddałby jej auto do dyspozycji i nawet nie chciałby słyszeć o żadnej taksówce, jednak fakt, że nie zapytała go o to wprost, mimo wszystko psychicznie trochę ją męczył, dlatego z tym większą uwagą i ostrożnością prowadziła samochód przez zalane deszczem miasto i jego peryferia.

Równie ostrożnie przejechała przez bramę, która, gdy tylko się do niej zbliżyła, otworzyła się jak wrota legendarnego Sezamu, a następnie jak zawsze zaparkowała na podjeździe przed schodami prowadzącymi do głównego wejścia. Mimo że, podjeżdżając, nie widziała na horyzoncie żywej duszy, kiedy tylko otworzyła drzwi, by wysiąść, tuż przy jej aucie jak spod ziemi wyrósł mężczyzna w uniformie obsługi rezydencji, uprzejmym gestem rozpościerając nad nią wielki czarny parasol.

– Dzień dobry – powiedziała zaskoczona Iza, wysiadając z samochodu i zatrzaskując za sobą drzwi. – Bardzo panu dziękuję.

Mężczyzna nie odpowiedział, podprowadził ją tylko do drzwi, a tuż za nimi przekazał ją znajomej gospodyni, która, również w całkowitym milczeniu, powiodła ją znajomą klatką schodową na pierwsze piętro.

– Proszę – to było pierwsze i jedyne słowo, jakie wypowiedziała, otwierając przed nią drzwi do jasno oświetlonej jadalni.

Jak zauważyła od progu Iza, wielki stół był już nakryty na dwie osoby, na środku stały półmiski z przystawkami i koszyk z owocami, jednak, ku jej zdziwieniu, gospodarza w pomieszczeniu nie było. Jako że Krawczyk zazwyczaj czekał na nią na miejscu, ta drobna niekonsekwencja w jego zwyczajach nie umknęła jej uwadze, a nawet wprawiła ją w lekki, podskórny niepokój, zwłaszcza gdy gospodyni wycofała się, zamykając za sobą drzwi i zostawiając ją całkowicie samą.

„Dzisiaj jakaś wyjątkowo nieprzyjemna aura tu panuje” – pomyślała, stojąc nieruchomo na środku wielkiego pomieszczenia. – „Jego nie ma, ci ludzie jacyś ponurzy i kompletnie nierozmowni… i jeszcze ten deszcz za oknem…”

Rzeczywiście, widok przez wielkie okna na zalany deszczem ogród przedstawiał się, delikatnie mówiąc, niezbyt zachęcająco, a świszczący dźwięk wiatru, który szargał gałęzie drzew, wybrzmiewał wyjątkowo złowieszczo na tle głuchej ciszy, jaka panowała w jadalni. Wkrótce jednak coś się zmieniło – zza drzwi do uszu Izy dobiegły zbliżające się odgłosy rozmowy, a im stawały się głośniejsze, tym wyraźniej można było rozpoznać stanowczy, wręcz kategoryczny głos Krawczyka. Po chwili drzwi otworzyły się i wjechał przez nie milioner na swoim wózku inwalidzkim w asyście dwóch mężczyzn z obsługi, jednak, jak się okazało, rozmawiał nie z nimi, a przez telefon, który trzymał przy uchu.

Na widok Izy czekającej na środku jadalni jego spięta twarz nieco się rozjaśniła.

– Dość, chcę to zobaczyć na własne oczy – rzucił twardo do słuchawki. – Pełny raport. Na-tych-miast.

Nerwowym gestem mocno drżących palców zakończył połączenie, odłożył sobie telefon na kolana, po czym, dawszy towarzyszącym mu mężczyznom niecierpliwy znak ręką, że mają sobie iść, za pomocą panelu sterowania na podłokietniku fotela podjechał nim do stojącej wciąż w tym samym miejscu Izy i wyciągnął ku niej dłoń. Iza podała mu swoją bez wahania, notując przy tym, że jego ręka była zimna i rozedrgana, jakby każdy, nawet najdrobniejszy mięsień pulsował mu pod skórą. Ogólnie zresztą nie wyglądał dobrze, ciemnosine obwódki wokół oczu zdawały się powiększyć od ostatniego razu, a ziemisto-szara skóra twarzy wydawała się jeszcze bledsza niż wcześniej.

„Znowu z nim gorzej” – pomyślała ze współczuciem.

– Witam, pani Izabello – rzucił milioner przyjaznym tonem, który jednak zdradzał wyraźne oznaki zdenerwowania. – Dziękuję za przybycie, bardzo się cieszę, że panią widzę. Proszę wybaczyć mi to spóźnienie, zatrzymała mnie bardzo pilna sprawa, która, co gorsza, nadal nie jest wyjaśniona, a wyjaśnić ją będę musiał… Ale póki co nie traćmy czasu, zapraszam do stołu – szerokim gestem wskazał nakrycia. – Gdyby pani była łaskawa zająć miejsce od okna… Ja wolałbym usiąść po tej stronie, nie musiałbym objeżdżać stołu.

– Ależ oczywiście! – poderwała się natychmiast Iza, przechodząc na drugą stronę wielkiego stołu, by, zgodnie z jego prośbą, usiąść tyłem do okna.

Krawczyk tymczasem podjechał do drugiego nakrycia, stanowczym ruchem ręki odsunął na bok krzesło i ustawił przy blacie swój wózek, przez dłuższą chwilę regulując jego wysokość. Następnie przełożył sobie telefon z kolan na stół, umieszczając go tuż obok talerza, jakby chciał na bieżąco monitorować połączenia i wiadomości, co, odkąd pamiętała Iza, podczas jej wizyt nigdy mu się nie zdarzało.

„Coś go ewidentnie gnębi” – pomyślała, przyglądając się spod oka nerwowym gestom i zaciętej minie mężczyzny. – „Chyba trafiłam na jakiś zły moment.”

– Wybaczy pani – podjął Krawczyk, ustawiwszy się w wygodnej pozycji przy stole. – Planowałem dzisiaj przesiąść się chociaż na kilkanaście minut na krzesło, posiedzieć z panią wreszcie przy obiedzie jak człowiek, ale jednak zdecydowałem się nie ryzykować. Nerwy, w których tkwię od rana, a nawet od wczoraj w nocy, w moim stanie wpływają też na kondycję fizyczną, poza tym, nie wiedząc, co jeszcze dziś mnie czeka, wolę zachować ostrożność.

– Chciał pan przesiąść się na krzesło? – powtórzyła zdziwiona Iza. – Czy to w ogóle bezpieczne? Lekarze panu na to pozwalają?

– Owszem, chociaż na bardzo krótko – wyjaśnił, a przez jego twarz przebiegł lekki uśmiech, który jednak natychmiast zgasł. – Najpierw to miało być nie dłużej niż trzy minuty, później dziesięć, a teraz wytrzymuję nawet dwadzieścia. A raczej wytrzymywałem, bo dzisiaj wolę nawet nie próbować – sprostował. – Proszę, niech się pani częstuje przystawkami. Może kawałek węgorza w galarecie?

– Chętnie – uśmiechnęła się Iza, sięgając po wskazany półmisek.

– Oczywiście na tym wózku jest mi znacznie wygodniej, a mój kręgosłup pozostaje w bezpiecznej pozycji – ciągnął milioner roztargnionym tonem człowieka, który mówi jedno, lecz myśli o czymś zupełnie innym. – Jednak zależało mi na tym, żeby ćwiczyć się w powrocie do normalności, choćby to miało być tylko zwykłe siedzenie na krześle. Ono w dalszej perspektywie, przynajmniej w teorii, daje nadzieję na stanięcie na nogach i przejście choćby kilku kroków samodzielnie. Zdaje się, że już kiedyś mówiłem pani o moim marzeniu, jakim jest samodzielny spacer po ogrodzie – ruchem głowy wskazał na okno, w którego szyby bębnił znów nasilający się deszcz. – Nawet bardzo krótki… Jeśli mam umrzeć w ciągu niespełna dwóch lat, bo ta prognoza nadal nie została oficjalnie odwołana – zaznaczył z nutą czarnego humoru – to chciałbym wcześniej osiągnąć przynajmniej ten jeden cel. Stanąć na nogach i przejść się po ogrodzie, co od prawie roku jest dla mnie nieosiągalnym luksusem. No, ale kto wie? – sposępniał znowu, zerkając spod oka na telefon. – Może za chwilę okaże się, że z przyczyn obiektywnych spełnienie tego marzenia tak czy inaczej będzie niemożliwe?

– Bardzo chciałabym, żeby się panu udało – zapewniła go ciepło Iza, wyciągając ku niemu rękę z półmiskiem, z którego właśnie skończyła nakładanie sobie na talerz porcji węgorza w galarecie. – Zje pan ze mną? Wygląda smakowicie.

– A tak, oczywiście! – ocknął się milioner, drżącą dłonią sięgając po naczynie. – Bardzo chętnie, pani Izo… uch, przepraszam!… ależ ze mnie niezdara!

Ostatnie słowa były reakcją na nieudaną próbę przejęcia z rąk Izy półmiska, który wypadł mu z dłoni i ze szklanym hukiem, zaczepiając o szklankę, która pękła na pół, opadł na stół, a jego zawartość wypadła na obrus. Iza natychmiast zerwała się, rzucając się do pomocy, jednak milioner dał jej stanowczy znak, żeby cofnęła się, sam zaś, za pomocą pagera, który wyjął z kieszeni, wezwał obsługę. Nie minęło dziesięć sekund, a kilka osób pojawiło się w jadalni jak spod ziemi, czekając w progu na rozkazy.

– Proszę to posprzątać – zarządził kategorycznym tonem Krawczyk. – I wymienić obrus. I szklankę. Poproszę też o nową porcję węgorza w galarecie, do tej mogło dostać się szkło.

Obsługa natychmiast w milczeniu rzuciła się do wykonywania poleceń, Iza podniosła się zatem od stołu, by nie przeszkadzać, i cofnąwszy się w stronę okna, obserwowała scenę z odległości kilku metrów. Jak zauważyła, ręce milionera roztrzęsły się teraz jeszcze bardziej niż wcześniej, co mogło świadczyć o tym, że wpadka z półmiskiem bardzo go zdenerwowała, choć nie ulegało wątpliwości, że była to tylko przysłowiowa kropla przepełniająca czarę.

„Od wczoraj tkwi w jakichś nerwach” – przypomniała sobie jego słowa. – „I czegoś ewidentnie się obawia… może to dotyczy jego zdrowia? Może czeka na jakąś ważną diagnozę? Albo po prostu leczenie źle mu idzie? O właśnie. Sądząc po jego wyglądzie, to jest bardzo prawdopodobna hipoteza. Niestety, Madi, obawiam się, że tym razem nie będę mieć dla ciebie dobrych wieści…”

Przed oczami mignęła jej smutna, zmęczona twarz Magdaleny o błękitnych oczach ze szmaragdowym poblaskiem, bardzo podobnych do oczu Lodzi, a jednak innych… Innych przez to, że odbijała się w nich specyficzna aura, która mogła płynąć tylko z jednego źródła – z głębin sformatowanej cierpieniem księżycowej duszy.

– Zapraszam z powrotem, pani Izo – powiedział milioner, kiedy obrus na stole został wymieniony, a porcja węgorza w galarecie z nowego, pośpiesznie dostarczonego półmiska wylądowała na jego talerzu razem z odrobiną ryżu z warzywami. – Dziękuję – skinął głową pokojówce, która nakładała mu wskazane dania. – Jeszcze proszę odrobinę tej sałaty… mhm. A teraz proszę zostawić nas samych.

Iza posłusznie zajęła swoje miejsce i w milczeniu sięgnęła po sztućce.

– Jeszcze raz proszę o wybaczenie – podjął Krawczyk, drżącą dłonią próbując nabrać odrobinę węgorza na widelec. – Jak pani widzi, nie jestem dzisiaj w formie, ba, powiem więcej, nawet nie jestem dzisiaj do końca sobą, a jest to stan, którego szczególnie nienawidzę. Oczywiście to nie ma związku z panią – zaznaczył, widząc jej niepewne spojrzenie. – Przeciwnie, pani wizyta to dla mnie jak zawsze wielka radość, wręcz doskonale się składa, że odwiedziła mnie pani właśnie dziś. Co prawda jeden z ważnych tematów, który miałem zamiar z panią poruszyć, jak się wydaje, wyczerpał się sam… ale za to innych, może nawet jeszcze ważniejszych, zapewne nam nie zabraknie – zagryzł nerwowo wargi. – Proszę, niech pani je. I niech pani opowiada. Jak udał się pani wyjazd zagraniczny?

Iza pokręciła głową z zakłopotaniem.

– Udał się bardzo dobrze, ale nie wydaje mi się, żeby to był istotny temat w tych okolicznościach – zauważyła. – Zaczął pan mówić o swoim zdrowiu…

– Zacząłem – przyznał. – Ale cóż z tego? Jeśli pani zagraniczne wojaże nie są warte opowiadania, to temat mojego zdrowia również trudno nazwać istotnym, czyż nie?

Iza odniosła wrażenie, że w jego głosie zabrzmiała podszyta goryczą nutka złośliwości. Był dziś wyraźnie podminowany, wręcz miała wrażenie, że z trudem panował nad nerwami będącymi na skraju wybuchu.

– Przeciwnie – odparła łagodnie. – Uważam, że właśnie jest najważniejszy, przecież pana walka o życie i zdrowie jest głównym celem pana działań, w tym i naszych spotkań. Co prawda moja rola jest tu marginalna, ale mimo wszystko przychodzę tu dla pana z myślą, żeby pomóc, na ile tylko mogę. Poza tym szczerze martwię się o pana – dodała ciszej, znów wspominając smutną twarz Magdaleny. – Bardzo bym chciała, żeby pan wygrał tę walkę, a widzę, że dzisiaj rzeczywiście nie jest pan w najlepszej formie.

– Hmm – mruknął Krawczyk, zerkając na nią przenikliwie znad talerza. – Czy to znaczy, że gardzi pani mną już trochę mniej niż kiedyś?

– Niech pan tak nie mówi – pokręciła głową z dezaprobatą. – Nie gardzę panem. Kiedyś w emocjach rzeczywiście tak powiedziałam, byłam wtedy bardzo oburzona pana zachowaniem, zresztą chyba sam pan przyzna, że miałam powody. Ale teraz, kiedy poznałam pana lepiej, postrzegam pana inaczej, mówiłam to już zresztą. Nie gardzę panem – powtórzyła dobitnie. – I naprawdę… proszę nigdy więcej tak nie mówić.

– Hmm… dobrze – pokiwał powoli głową milioner. – To dla mnie ważna deklaracja, ciekaw jestem tylko, kiedy pani się z niej wycofa.

– No i dlaczego pan tak mówi? – Iza spojrzała na niego z wyrzutem. – Nie wycofam się… chyba że znowu zrobi pan coś, co będzie nieakceptowalne – zastrzegła. – Ale nie wierzę w to. Bardzo bym się na panu zawiodła, gdyby tak było.

– Na człowieku można się zawieść na różne sposoby – zauważył filozoficznie Krawczyk. – Może nawet nie będę musiał nic robić, żeby zmieniła pani o mnie zdanie i przestała się ze mną liczyć. Wystarczy, że zmienią się okoliczności.

– Okoliczności? – zaniepokoiła się Iza.

– Mówię o mojej sytuacji życiowej – wyjaśnił spokojnie. – Człowieka postrzega się przez pryzmat jego pozycji społecznej, autorytetu, majątku i tak dalej. Kiedy się go z tego obedrze, nagle okazuje się, że nie zasługuje on na nic poza pogardą. Czasem może też współczuciem, ale dla mnie współczucie i pogarda to prawie synonimy.

– Nic z tego nie rozumiem – pokręciła głową Iza. – Ale jedno wiem na pewno. Jest pan dzisiaj nie do zniesienia.

Krawczyk uśmiechnął się lekko.

– Tak, wiem, rolę gospodarza pełnię dzisiaj beznadziejnie, tego nie musi mi pani mówić. Proszę mi wierzyć, że nie czuję się z tym dobrze, ale niestety nic na to nie poradzę, frustracja jest dzisiaj zbyt duża, żebym umiał nad tym zapanować. Proszę, niech pani częstuje się sałatką… kto wie, może to już ostatni raz, kiedy mogę panią tak ugościć?

Iza spojrzała na niego czujnie znad półmiska z sałatką, po który posłusznie sięgnęła.

– Ostatni raz? – powtórzyła z niepokojem. – Dlaczego?

– Nie domyśliła się pani jeszcze?

– Nie… nie do końca – odparła ostrożnie. – Chociaż przypuszczam, że to pewnie jakieś złe wieści a propos pana zdrowia… tak?

Milioner pokręcił głową przecząco.

– Nie, pani Izabello. Moje zdrowie, jak widać, stagnuje, leki, które biorę, trzymają chorobę w ryzach, ale nie powodują już tak spektakularnej poprawy jak na początku. To zresztą schemat, który powtarza się kolejny raz i który dowodzi, że nie mam co liczyć na stałą poprawę. Mimo to jakoś się trzymam… Nie, nie o to chodzi. Utrata zdrowia czy nawet groźba śmierci to ciężkie przejścia, ale dla mnie o wiele gorsze jest co innego. Mianowicie utrata godności i sensu życia.

Iza odłożyła sztućce na talerz, nie odrywając od niego zaniepokojonego wzroku.

– Dlaczego pan tak mówi? – zapytała cicho. – Co takiego się stało, że dochodzi pan do takich wniosków?

Krawczyk znów uśmiechnął się lekko, z trudem podnosząc do ust widelec z odrobiną ryżu z warzywami, z którego połowa wysypała mu się z powrotem na talerz, zanim zdążył donieść porcję do ust.

– Porozmawiamy o tym jeszcze – zapewnił. – Na wszystko przyjdzie odpowiednia pora, wyjaśnię pani, co trzeba… ewentualnie sytuacja sama się wyjaśni – zerknął kątem oka na leżący przy talerzu wygaszony telefon. – Ale na razie korzystajmy z czasu, kiedy możemy udawać, że wszystko jest po staremu, dobrze?

– Udawać? – powtórzyła Iza.

– A co w tym złego? – wzruszył wychudłymi ramionami odzianymi w elegancką szarą marynarkę. – Każdy z nas robi to nagminnie, czyż nie? Wrócę więc do mojego pytania o pani wyjazd zagraniczny. Opowie mi pani, jak było? Mam ochotę posłuchać o czymś neutralnym, to mi pomoże wyciszyć myśli w głowie.

– Rozumiem – skinęła głową, uznając, że lepiej nie dopytywać o szczegóły. – Dobrze.

– Dziękuję. To gdzie pani była? Zdaje się, że wspominała pani o wschodniej Belgii, dobrze pamiętam?

– Tak.

– Ale proszę jeść – dodał nalegająco Krawczyk, na co Iza posłusznie sięgnęła po sztućce i podniosła do ust porcję pysznej sałatki z pieczarkami. – Z daniem ciepłym musimy jeszcze trochę poczekać, więc niech pani częstuje się na razie tym, co tu jest. I niech pani opowiada. Gdzie dokładnie była pani w tej Belgii? I po co?

***

– Niewątpliwie ciekawe doświadczenie – przyznał Krawczyk, wysłuchawszy krótkiej opowieści Izy o stażu w Liège. – I co? Podobało się pani za granicą? Czy jednak woli pani Polskę?

– Zdecydowanie wolę Polskę – odparła stanowczo.

– I tu zostanie pani na stałe, prawda? – upewnił się. – Chyba po studiach, mimo innego profilu, nie zamierza pani opuścić Anabelli?

Iza pokręciła głową zmieszana, mimochodem notując, że sugestia milionera szła w zupełnie przeciwną stronę niż sugestie niemal wszystkich jej przyjaciół i znajomych.

„Jedyny sprzymierzeniec mojego serca, a nie rozumu” – pomyślała. – „I kto by pomyślał, że akurat on…”

– Nie wiem – odparła ostrożnie. – Najpierw i tak muszę skończyć studia, a potem… potem się zastanowię.

– Czyli nie wyklucza pani zmiany pracy? – Krawczyk podniósł w górę brwi, przez co jego ciemnosine oczodoły jakby się powiększyły.

– Nie wykluczam – odparła cicho, siłą woli tłumiąc w głowie znajomy głos serca krzyczący o zdradzie.

– Hmm – mruknął milioner. – Pan Michał, jak sądzę, będzie niepocieszony… ale cóż, takie są koleje losu. Swoją drogą proszę pozdrowić go ode mnie – dodał, nieco mniej już drżącą dłonią sięgając po serwetkę i wycierając sobie usta. – Nie podejrzewam, żeby zachował o mnie szczególnie życzliwe wspomnienie, ale ja o nim jak najbardziej i zawsze, kiedy z jakiegoś powodu sobie o nim przypomnę, niezmiennie żałuję, że ta obiecująca współpraca nam nie wyszła. Oczywiście z mojej winy – zaznaczył. – Nie zamierzam bynajmniej temu zaprzeczać. Pozdrowi go pani ode mnie?

– Oczywiście – uśmiechnęła się leciutko Iza, wyświetlając sobie przed oczami twarz Majka, co natychmiast napełniło słodyczą jej serce.

– Dziękuję. Jakoś ostatnio trochę o nim myślałem… o nim i o panu mecenasie Lewickim. Naszła mnie taka refleksja, że gdybym w którymś momencie poszedł inną drogą, niż poszedłem… no, ale to może temat na inną opowieść – machnął ręką. – A zwłaszcza na kiedy indziej. W każdym razie oni obaj, pan Michał i pan mecenas, w wielu aspektach są do siebie podobni, nie uważa pani?

– Owszem – zgodziła się Iza. – Nie bez kozery są najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa.

– Mhm… przyjaciółmi – pokiwał głową milioner. – To też, muszę przyznać, mocno mnie fascynuje. Sam nigdy nie miałem prawdziwego męskiego przyjaciela, więc nawet nie wiem, co to słowo znaczy. Wcześniej nie kłopotałem się tym ani trochę, zupełnie mnie to nie obchodziło, ale im bliżej mi do grobu, tym mocniej intrygują mnie takie rzeczy… przyjaźń, idealizm, dusza… A wracając do pani pracy w Anabelli – zmienił spokojnie temat – to, moim zdaniem, ten lokal wiele by stracił, gdyby pani zdecydowała się go opuścić. Oczywiście taka decyzja byłaby zrozumiała, każdy ma prawo kształtować swoją karierę zawodową tak, jak uważa za stosowne, ja mówię to tylko z własnego, bardzo subiektywnego punktu widzenia. Anabella bez pani to już nie będzie prawdziwa Anabella.

Serce Izy ścisnęło się tak boleśnie, że zachwiała się na krześle i musiała sięgnąć po szklankę z wodą, by nie pokazać po sobie emocji.

– Rzeczywiście, to opinia bardzo subiektywna – odpowiedziała nieco sztywno. – Bo w praktyce wiadomo, że nikt nie jest niezastąpiony.

– To prawda – zgodził się swobodnie milioner. – Ale akurat w tym przypadku…

Urwał nagle, nasłuchując, a twarz w ułamku sekundy ścięła mu się i spoważniała. Iza również nadstawiła uszu na dobiegające z korytarza hałasy, wśród których, w miarę jak zbliżały się do nich, coraz wyraźniej można było rozpoznać energiczny stukot obcasów i odgłosy emocjonalnej rozmowy z dominującym w niej damskim głosem. Głos ów wydał się Izie znajomy, jednak nim ustaliła, do kogo mógł należeć, drzwi otworzyły się z hukiem i w progu stanęła Sylwia, zaś tuż za nią pojawił się mężczyzna w eleganckim garniturze dzierżący w ręku plik dokumentów. Oboje, sądząc po rozwianych włosach i rozpalonych policzkach, wyglądali na mocno zdenerwowanych, wręcz sprawiali wrażenie, jakby przed chwilą gwałtownie się pokłócili i dopiero fakt, że trafili przed oblicze Krawczyka, na moment stonował ich reakcje.

Na moment – bowiem już w następnej sekundzie rozgorączkowana Sylwia, stukając obcasami lśniących szpilek podeszła, a właściwie podbiegła do Krawczyka i stanęła przed nim, zaciskając w pięści dłonie o paznokciach wymalowanych jaskrawym czerwonym lakierem.

– Sebastian! – rzuciła rozhisteryzowanym tonem. – Co tu się dzieje?! Czy to, co on mówi – wskazała na towarzysza, który równie wzburzony szedł tuż za nią – to prawda?!

Krawczyk stanowczym gestem podniósł rękę, z daleka dając znać dwóm zaniepokojonym mężczyznom z ochrony, którzy pojawili się w progu, że mają wyjść i zamknąć za sobą drzwi. Dopiero wtedy, całkowicie ignorując Sylwię, zwrócił się do mężczyzny w garniturze.

– Tomaszu. Proszę o raport.

Głos zadrżał mu przy tym nietypowo, zdradzając skrajne emocje. Zaskoczona tą gwałtowną sceną Iza znieruchomiała przy stole, nie bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić. Z jednej strony czuła, że dzieje się tu coś, czego prawdopodobnie nie powinna być świadkiem, z drugiej jednak nie miała odwagi się odezwać i wolała nie zwracać na siebie uwagi, zwłaszcza że nabuzowana emocjami Sylwia zdawała się w ogóle nie zarejestrować jej obecności.

Tymczasem mężczyzna zwany Tomaszem podszedł do Krawczyka i podał mu do ręki trzymaną w ręce teczkę z dokumentami, którą ów otworzył i zaczął przeglądać. Jako że dłonie drżały mu teraz jeszcze bardziej niż na początku, niemal się trzęsły, w jadalni, w której zapadła głucha, pełna napięcia cisza, słychać było tylko szelest z trudem przekładanych kartek. Iza, podobnie jak pozostali obecni, nie spuszczała wzroku z twarzy milionera, która z każdym przejrzanym papierkiem coraz bardziej poważniała – jego wychudłe rysy ścięły się teraz i wyostrzyły, a drżenie dłoni przeniosło się powoli na całe ciało. Widać było jednak, że pomimo wzburzenia stara się nad sobą panować.

Przejrzawszy wszystkie dokumenty, aż do ostatniego, odwrócił je tak, że na wierzchu znów znalazł się ten pierwszy i wczytawszy się raz jeszcze w widniejącą na nim tabelę z cyferkami, podniósł wreszcie wzrok na Tomasza.

– Uwzględniłeś wszystko? – zapytał cichym, znów tak samo dziwnie drżącym, nietypowo dla niego zdławionym głosem.

– Wszystko, panie prezesie – odpowiedział ponuro Tomasz.

– I wpadamy pod kreskę?

– Tak jest. Po wyrównaniu zobowiązań zostanie około dziewięciuset tysięcy długu.

– Cooooo?! – wrzasnęła Sylwia, pod którą nogi ugięły się tak, że na moment niemal przysiadła na ziemi. – Sebastian! Więc to prawda?! Ty chyba sobie żartujesz! Naprawdę straciłeś wszystko?! I do tego masz jeszcze milion długu?!

– Uspokój się, kochanie – rzucił do niej chłodno Krawczyk przez zaciśnięte zęby, znów skupiając wzrok na złowrogiej tabeli z cyframi. – Wiesz, że nie lubię takiego hałasu.

– Nie lubisz… hałasu?! – Sylwia z oburzenia omal nie zachłysnęła się powietrzem. – To jest wszystko, co masz mi do powiedzenia?!

Iza patrzyła na nich zza stołu szeroko otwartymi oczami. Choć sens tego, co mówili, niby docierał do jej rozumu, nie była w stanie uwierzyć własnym uszom. Czy to jej się śniło? Czy naprawdę dobrze rozumiała? Krawczyk stracił cały swój majątek? Nie, to było niemożliwe… nie do pojęcia… To zdecydowanie musiało być jakieś nieporozumienie!

Jednocześnie nasilało się w niej przekonanie, że nie powinna tego słuchać, że w ogóle nie powinno jej tu być, jednak jak miała stąd wyjść? Znajdowała się po drugiej stronie wielkiego stołu, przy oknie, aby opuścić pomieszczenie, musiałaby podnieść się z krzesła i obejść cały stół, a tego niepodobna było zrobić dyskretnie. Siedziała zatem dalej nieruchomo, niemal bojąc się oddychać, a przez mgłę oszołomienia, jakie ogarnęło ją na tę szokującą wiadomość, powoli zaczęła przebijać inna myśl. Bo jeśli to prawda, to jak Krawczyk to zniesie? Jest przecież ciężko chory, takie nerwy w jego stanie mogą się okazać zbyt dużym obciążeniem… Póki co trzymał się świetnie, ale jak długo to potrwa? Pieniądze to przecież całe jego życie, dla nich poświęcił wszystko, a teraz… A może jednak to tylko jakaś pomyłka?

– No mów! – ciągnęła tymczasem, tupiąc nogą, skrajnie zdenerwowana Sylwia. – Słyszysz?! Co z pieniędzmi?! Z majątkiem?! Naprawdę straciłeś wszystko?! To przecież niemożliwe!!

Krawczyk nie odpowiedział, siedział wciąż na swoim wózku z dokumentami na kolanach, wpatrzony w milczeniu w tabelkę, jakby sam nie mógł uwierzyć w to, co widzi, a ręce i nogi trzęsły mu się teraz tak, jakby miał pełnoobjawową chorobę Parkinsona.

– Sebastian!! – wrzasnęła nalegająco Sylwia. – Słyszysz, co do ciebie mówię?! Nie udawaj głuchego, do cholery!

Iza zagryzła z poirytowaniem wargi, w duchu zbulwersowana zachowaniem kobiety, która zamiast wesprzeć ciężko chorego narzeczonego w tak trudnej dla niego chwili, jeszcze robiła mu awanturę. Zerknęła przy tym odruchowo na Tomasza, który stał przy wózku Krawczyka wyprostowany jak struna i który, widocznie wyczuwając na sobie jej wzrok, również spojrzał na nią, komunikując bez słów dokładnie to samo – dezaprobatę wobec tak bezceremonialnego kopania leżącego. Krawczyk jednak tym razem zareagował. Powoli podniósł głowę znad tabeli i spojrzawszy narzeczonej prosto w oczy, oznajmił spokojnie:

– Tak, zgadza się. Tomaszu, podsumuj, proszę, sytuację. Ja muszę napić się wody. Podasz mi, kochanie?

– Chyba śnisz! – fuknęła zbulwersowana do granic Sylwia. – Sam sobie weź! Albo ona niech ci poda! – wskazała nagle palcem na Izę. – Twoja żałosna przyjaciółeczka!

Wywołana w ten sposób Iza, w duchu zadowolona, że dzięki temu przynajmniej może działać, a nie siedzieć bezczynnie w tle, natychmiast poderwała się z miejsca, sięgnęła po czystą szklankę, pośpiesznie nalała porcję wody i obszedłszy stół, pośpieszyła z nią do Krawczyka.

– Co ona tu w ogóle robi?! – pieniła się dalej Sylwia. – Nie powiedziałeś mi, że spotykasz się z nią za moimi plecami! Obiadki sobie razem jedzą, pff… A zresztą, co mnie to obchodzi! – machnęła pogardliwie ręką. – Teraz to i tak nieważne. Tomasz, mów! Jak to się stało, że on stracił majątek?! I to cały?! Naprawdę cały?!

– Niestety cały – skinął głową Tomasz. – A do tej straty, jak wspomniałem, należy doliczyć kwotę około dziewięciuset tysięcy złotych zadłużenia, jaka pozostanie po zamknięciu transakcji. Wynika to z nietrafionej inwestycji giełdowej, jakiej dokonaliśmy na zlecenie pana prezesa, stawiając na szali wszystkie aktywa, w tym również jego osobisty majątek. Ryzyko było wysokie, ale w razie sukcesu zysk byłby ogromny, więc pan prezes podjął decyzję, że wchodzimy w to i stawiamy wszystko na jedną kartę. Niestety, nie udało się.

– Dziękuję, pani Izabello – szepnął tymczasem Krawczyk, upiwszy z trudem kilka małych łyków wody ze szklanki, którą Iza przystawiła mu bezpośrednio do ust, widząc, że dawanie mu jej do roztrzęsionej ręki minie się z celem.

– Nie udało się?! – powtórzyła z oburzeniem Sylwia. – Czy ty, Sebastian, jesteś kretynem?! Zaryzykowałeś cały majątek?! Tyle razy mówiłeś, że trzeba dywersyfikować! To już nawet ja, chociaż się na tym nie znam, nie jestem taka głupia, żeby stawiać wszystko na jednego konia! I co teraz?! Co z tym domem? – wskazała dłonią przestrzeń wokół siebie. – Chcesz powiedzieć, że to już nie jest twoje?!

Krawczyk nie odpowiedział, dał tylko znak Tomaszowi, żeby zrobił to za niego.

– Dokładnie tak – odparł ów uprzejmie. – Co prawda skutki tego faktu nie będą natychmiastowe, jeszcze przez jakiś czas, do zamknięcia sprawy, pan prezes będzie mógł tu mieszkać, niemniej ten dom, jak i wszystkie inne aktywa będą musiały docelowo pokryć stratę, a i tak, jak wynika z tych wyliczeń – wskazał na tabelę na kolanach Krawczyka – nie pokryją jej w całości. Swoją drogą, panie prezesie, mam wyrzuty sumienia, że nie odradziłem panu tego rozwiązania – dodał ze skruchą. – Mnie również wydawało się, że to pewna inwestycja, ale być może mogłem lepiej ocenić ryzyko.

– Nie – pokręcił głową Krawczyk. – To była moja decyzja. Tylko i wyłącznie moja.

– Tak, wiem, ale…

– Wystarczy – stanowczym gestem podniósł roztrzęsioną dłoń, po czym zwrócił się do czerwonej z oburzenia i nerwów narzeczonej. – Jak widzisz, kochanie, popełniłem błąd… największy błąd w moim zawodowym życiu, niewątpliwie wynikający z chęci pójścia na skróty i z przekonania, że nie mogę się pomylić. Cóż, to są moje wady wrodzone. Ludzie wierzący w Boga i chodzący do kościoła nazwaliby to grzechami… jak się nazywają te najważniejsze grzechy, pani Izabello? – spojrzał pytająco na Izę. – Główne albo kardynalne?

– Tak – szepnęła Iza, wciąż stojąca przy nim ze szklanką wody w dłoni.

– No właśnie. Chodzi mi o dwa z nich, które świetnie pasują do mojej sytuacji… o ile dobrze pamiętam, jeden z nich to pycha, a drugi chciwość. Otóż, kochanie – znów zwrócił się do Sylwii – popełniłem błąd właśnie przez to, że uległem im obu naraz. Gdyby ta inwestycja się udała, potroiłbym aktywa i po naszym ślubie byłabyś współwłaścicielką największego prywatnego majątku po tej stronie Wisły. Majątku, który po mojej śmierci oczywiście odziedziczyłabyś w całości – podkreślił. – A ponieważ dokładnie w taki sposób już kilka razy osiągnąłem skokowe zyski, byłem przekonany, że i tym razem się uda. Że jestem nieomylny. Niestety okazało się, że nie jestem, czyli, mówiąc filozoficznie, okazało się, że jestem tylko człowiekiem.

– Łajzą bez rozumu! – warknęła Sylwia.

– Panuje powszechna opinia, że każdy czasem może się pomylić – ciągnął dziwnie spokojnym tonem Krawczyk, choć całe ciało drżało mu jak w febrze. – Zresztą kto wie, może Bóg rzeczywiście istnieje i w ten sposób ukarał mnie za moje grzechy? – w jego głosie zabrzmiała nuta ponurego rozbawienia. – Co prawda świadomie odrzucam tę opcję, nie mam w zwyczaju cedowania własnej winy na bóstwa i inne czynniki metafizyczne, ale trudno nie powziąć takiej myśli, nawet czysto teoretycznie…

– Przestań! – fuknęła zniecierpliwiona Sylwia. – Nie bredź mi tu głupot o jakichś grzechach i bogach, tylko mów, co zamierzasz z tym zrobić! Poddasz się?!

– Nie, kochanie – odpowiedział jej spokojnie Krawczyk, który po pierwszym ciosie zdał się już odzyskać względną równowagę. – Przecież wiesz, że ja się nigdy nie poddaję. Oczywiście obecny majątek jest już stracony, a długi będą się za mną ciągnąć do końca życia, ale ponieważ tego życia prawdopodobnie i tak niewiele mi zostało, postaram się przeżyć je najszczęśliwiej, jak tylko się da.

– Co przez to rozumiesz? – Sylwia spojrzała na niego nieufnie.

Iza ostrożnie odstawiła szklankę na stół.

– To może ja wyjdę? – zaproponowała, cofając się o krok. – Zdaje się, że państwo będą rozmawiać o osobistych sprawach, więc nic tu po mnie.

– Dobry pomysł – zgodziła się zgryźliwie Sylwia, mierząc ją niechętnym spojrzeniem.

– Nie, proszę zostać, pani Izabello – zarządził stanowczo Krawczyk. – Nie rozmawiamy o niczym, przy czym nie mogłaby pani być obecna. Przeciwnie, zależy mi, żeby pani została i była świadkiem wszystkiego, co się tutaj dzieje.

Iza przystanęła zatem posłusznie, łapiąc przy tym po raz kolejny wzrok Tomasza, w którym, jak jej się zdało, błysnęło coś w rodzaju aprobaty, a nawet sympatii.

– A wracając do twojego pytania, droga Sylwio – podjął Krawczyk – myślę, że nie będzie tak źle. Przez jakiś czas, jak powiedział Tomasz, będziemy mogli jeszcze mieszkać w tym domu, ja mam zapas leków, które na szczęście zdążyłem z góry opłacić, więc przez co najmniej kilka tygodni, może nawet miesięcy, z wierzchu niewiele się zmieni. A potem, kiedy już mnie stąd wyrzucą, też jakoś sobie poradzimy, prawda? Mamy przecież twoje mieszkanie, które pięknie urządziłaś, a które na szczęście figuruje w dokumentach na twoje nazwisko.

– Czyli tego mieszkania mi nie zabiorą? – upewniła się Sylwia.

– Tomaszu – dał znak ręką Krawczyk.

– Nie, to mieszkanie, jako imiennie należące do pani, nie wchodzi w aktywa objęte stratą – wyjaśnił uprzejmie Tomasz. – Zmienić to mógłby jedynie sam pan prezes, a i to tylko pod warunkiem objętym klauzulą w umowie, co jednak, jak wszyscy rozumiemy, w obecnej sytuacji nie leżałoby w jego interesie.

Sylwia odetchnęła z wyraźną ulgą i na jej twarzy pojawił się wyraz pewności siebie, której do tej pory próżno było u niej szukać.

– Otóż to – pokiwał głową Krawczyk. – W moim interesie leży teraz to, aby nasz ślub odbył się jak najszybciej, tak byśmy mogli przeprowadzić się do ciebie, zanim będę musiał zdać ten dom. Oczywiście spiszemy intercyzę, żeby długi obciążały wyłącznie mnie, ty będziesz od nich całkowicie wolna – zaznaczył. – Bezpieczne będą też twoje oszczędności, dzięki czemu będziemy mieli nie tylko gdzie mieszkać, ale i z czego żyć.

– Słucham? – Sylwia spojrzała na niego z niedowierzaniem. – Chcesz powiedzieć, że masz zamiar żyć na mój koszt?

– Tylko na początku – odparł z rozbrajającą szczerością Krawczyk, chwytając obiema dłońmi za podłokietniki wózka i ściskając je, by choć trochę opanować silne drżenie mięśni. – Będę kontynuował rehabilitację, a kiedy trochę dojdę do siebie, pomyślę nad jakąś strategią inwestycji, żeby pozbyć się długów i powoli odbudować majątek. Przynajmniej na tyle, żebym nie musiał być dla ciebie ciężarem i sam mógł opłacić sobie dalsze leczenie.

Sylwia wydęła pogardliwie wargi.

– Ty chyba żartujesz! – prychnęła. – Przez twoje głupie błędy i brak rozumu mam zrezygnować ze wszystkich moich planów, a do tego jeszcze wziąć sobie na utrzymanie schorowanego bankruta na wózku inwalidzkim? Pff! Zapomnij!

Krawczyk patrzył na nią z uniesionymi brwiami, jakby nie wierzył w to, co słyszy, a ścięte rysy twarzy wyostrzyły mu się jeszcze bardziej.

– Nie rozumiem – odpowiedział powoli. – Okoliczności, jakie zaszły, w mojej ocenie nie zmieniają faktu, że nasza umowa nadal obowiązuje. Wciąż jesteś moją narzeczoną, czyż nie?

– Niestety tak – zgodziła się chmurnie Sylwia. – I zdaje się, że już o co najmniej kilka minut za długo.

– Wciąż jesteś moją narzeczoną – powtórzył znacząco Krawczyk. – A rolą i przywilejem narzeczonej jest wspierać swojego przyszłego męża w tym samym zakresie, w jakim następnie będzie go wspierała jako żona. Gdybyśmy dziś, w momencie mojej porażki finansowej, byli małżeństwem…

– Ale nie jesteśmy! – przerwała mu twardo Sylwia. – I całe szczęście, że nie zdążyłam wpakować się w małżeństwo z taką cholerną, beznadziejną łajzą! A niech to, Sebastian – pokręciła głową, przyglądając się jego bladej jak widmo twarzy z mieszaniną niedowierzania i wściekłości. – Jak ty to zrobiłeś? Nadal nie mogę uwierzyć, że jesteś takim idiotą! Ja zresztą też jestem idiotką, bo naprawdę myślałam, że taki z ciebie niepokonany rekin biznesu… mistrz szachowy, jak cię nazywałam… autentycznie cię za to podziwiałam… I co?!! – wrzasnęła znowu tak piskliwie, że wszyscy obecni podskoczyli. – Dałeś się zrobić w balona jak dzieciak! Jednym głupim ruchem rozwaliłeś wszystko!!!

Krawczyk patrzył na nią wciąż tym samym niedowierzającym wzrokiem, a całe ciało trzęsło mu się tak, że Iza zaczęła poważnie się zastanawiać, czy nie powinni wezwać lekarza albo chociaż pielęgniarki. Miała nadzieję, że obsługa medyczna nadal stacjonuje na stałe gdzieś w domu i w razie pilnej potrzeby będzie w stanie udzielić gospodarzowi natychmiastowej pomocy, bo co do tego, że taka potrzeba za chwilę się pojawi, nie miała wątpliwości. Mężczyzna co prawda, biorąc pod uwagę okoliczności, i tak trzymał się nad podziw dzielnie, jednak jak długo to wytrzyma? Wszak nawet najsilniejszy duch i najtwardszy charakter prędzej czy później przegra ze słabością ciężko chorego ciała.

„Zamknęłabyś się, kobieto!” – pomyślała z oburzeniem pod adresem Sylwii. – „Jakim prawem jeszcze mu dowalasz?”

Stojący obok Tomasz najwyraźniej pomyślał to samo, zmierzył bowiem Sylwię surowym spojrzeniem, jednak, podobnie jak Iza, nie ważył się odezwać.

– Popełniłem błąd, to prawda – przyznał Krawczyk, nie spuszczając wzroku z twarzy narzeczonej. – Ale właśnie po to ma się wokół siebie ludzi, których darzy się zaufaniem, żeby w trudnej sytuacji przyszli mu z pomocą. I ja dzisiaj takiej pomocy potrzebuję od ciebie. Chyba mi jej nie odmówisz? Hmm? Kochanie?

– Nie nazywaj mnie kochaniem! – warknęła wrogo Sylwia. – Koniec z tym, Sebastian, nie dotarło to jeszcze do ciebie? Zaufanie, pff! Myślisz, że po co tyle lat znosiłam twoje humorki, żałosny, narcystyczny dupku? Po to, żeby na koniec wylądować z niczym i jeszcze wziąć sobie na kark jakiegoś ledwo żywego, spłukanego do suchej nitki dziada? Takiego, co nawet sam nie umie zjeść obiadu, żeby nie wypaprać wszystkiego dookoła? I któremu za chwilę trzeba będzie zmieniać pieluchy, bo jak skończą mu się leki, to zamieni się w roślinę? No, powiedz, po co mi to? Co ja z tego będę miała, do cholery?!

Iza wyprostowała się, w oburzeniu zaciskając wargi, Krawczyk jednak, ku jej zdziwieniu i mimowolnemu uznaniu, wciąż zachowywał relatywny spokój.

– Jak to co? – zapytał, znów unosząc w górę brwi, przez co przeźroczysta skóra na czole zmarszczyła mu się w harmonijkę. – Będziesz miała mnie. A ściślej, zgodnie z założeniami małżeństwa, oboje będziemy mieli siebie. Przecież mnie kochasz, czyż nie? Powtarzałaś mi to milion razy.

– Kocham? – prychnęła pogardliwie Sylwia. – Ciebie?! Teraz? Po tym, co zrobiłeś?! Chyba upadłeś na ten pusty łeb!

– Sądziłem, że uczucie, jakie mi deklarowałaś, okaże się niezależne od okoliczności – zauważył Krawczyk wciąż spokojnym tonem, choć po jego minie widać było, że z trudem nad sobą panuje. – Chcesz powiedzieć, że darzyłaś mnie nim tylko dla pieniędzy?

– Pff!!! – fuknęła tylko w odpowiedzi kobieta, ciskając oczami takie gromy, że Izę ogarnął ów rodzaj niepokoju, jaki czuje człowiek stojący naprzeciw dzikiego zwierzęcia.

– Rozumiem – skinął głową. – Jednak, nawet jeśli twoje uczucie było czystą kalkulacją, czego zresztą się domyślałem, to nasz układ pozostaje układem, moja droga. Kupiłem ci mieszkanie, sfinansowałem jego wyposażenie, dodatkowo na twoje konto przekazałem środki, które przy oszczędnym gospodarowaniu wystarczą na pokrycie codziennych potrzeb dwóch osób przez co najmniej dwa lata. Zważywszy że, według lekarzy, właśnie mniej więcej tyle życia mi zostało, a z tego domu niedługo mnie eksmitują, na ten czas muszę gdzieś się podziać. Dlatego, bez względu na to, czy nasz ślub odbędzie się czy nie, zamieszkam z tobą w mieszkaniu w śródmieściu – oznajmił stanowczo. – I w ten sposób przynajmniej skorzystam z mojej inwestycji.

– Co?!!! – wrzasnęła czerwona z wściekłości Sylwia. – Zamieszkasz ze mną?! Skorzystasz z inwestycji?! Chyba śnisz, żałosny bankrucie!!!

– Odmawiasz mi? – upewnił się Krawczyk.

– Oczywiście, że odmawiam! Nie masz wstępu ani do mojego mieszkania, ani na moje konto! Na szczęście umowę o mieszkanie podpisałam na moje nazwisko i tego, jak sam przyznałeś, cofnąć już nie możesz. Chociaż tyle mi z tego zostanie… Oczywiście żadnego ślubu nie będzie – oznajmiła z wyższością. – Chyba na głowę bym upadła, gdybym po tym wszystkim miała się władować w takie bagno!

– O ile pamiętam, jeszcze dwa dni temu to bagno uważałaś za największe szczęście – zauważył chłodno Krawczyk. – A teraz, kiedy w finansach powinęła mi się noga, pozwolisz na to, żebym trafił na ulicę?

– Na ulicę, pod most, wszystko jedno! – prychnęła Sylwia. – Idź sobie, gdzie chcesz, ale na pewno nie do mnie do domu!

– Na pewno? – podniósł nagle głos. – Przemyśl to, moja droga! Mimo wszystko jesteś mi coś winna!

Wygiął się przy tym na swoim wózku, krzywiąc boleśnie twarz, a na jego przeźroczysto blade policzki w ciągu kilku sekund wystąpił krwisty, nerwowy rumieniec. Iza, przekonana, że nadciąga kryzys, z niepokojem sięgnęła po pozostawioną na stole szklankę z wodą, jednocześnie wymieniając spojrzenia z równie zaniepokojonym Tomaszem.

– Nie jestem ci nic winna! – wycedziła z wściekłością Sylwia, podchodząc do Krawczyka i schylając się nad nim z zaciętą miną. – Chociaż nie, przepraszam, jednak coś powinnam ci wypłacić. Bardzo proszę, na pożegnanie przyjmij to!!

Przy ostatnim słowie zamachnęła się ręką i z całej siły, z głośnym plaśnięciem wymierzyła mu siarczysty policzek. Mężczyzna zachwiał się i nabrawszy mocniej powietrza w płuca, jakby się dusił, nagle zaniósł się ciężkim, charczącym kaszlem. Na ten widok Tomasz ścisnął dłonie w pięści, jednak, najwyraźniej związany jakimś poleceniem, zagryzł tylko wargi i pozostał na miejscu wyprostowany na baczność jak struna. Za to oburzona do żywego Iza nie miała zamiaru patrzeć na to bezczynnie, lecz, nie bacząc już na nic, skoczyła w stronę Sylwii i odepchnęła ją od wózka bezceremonialnym gestem.

– Jak pani śmie!!! – krzyknęła zbulwersowana, przypadając do Krawczyka i próbując pomóc mu jakoś w opanowaniu napadu kaszlu. – Bić po twarzy człowieka w takim stanie?! Czy pani nie ma za grosz przyzwoitości?!

– Zamknij się, przybłędo! – syknęła z pogardą Sylwia. – Z takimi jak ty nawet nie rozmawiam!

Po czym, odwróciwszy się dumnie na pięcie, czy też raczej na wysokim, lśniącym obcasie swojej szpilki, wyszła z jadalni, nie odwracając się ani razu i nie zaszczycając zanoszącego się wciąż kaszlem Krawczyka ani jednym spojrzeniem. Ledwo wyszła, do pochylonej nad chorym Izy dołączył Tomasz, pośpiesznie wyciągając z kieszeni chusteczkę i podając mu ją do ręki. Mężczyzna chwycił ją kurczowo i przytknął sobie do ust, próbując stłumić kaszel.

– Panie Sebastianie, czy trzeba zawołać lekarza? – zapytała Iza.

– Nie – wykrztusił przez chusteczkę, kręcąc głową przecząco. – To zaraz… przejdzie…

– A wody? Chce się pan napić?

– Nie… zaraz…

– A może zmienić panu pozycję, panie prezesie? – zapytał Tomasz.

Krawczyk ruchem ręki dał znać, że nie i że potrzebuje tylko czasu, by opanować napad. Iza i jej towarzysz wyprostowali się zatem i znieruchomieli w oczekiwaniu, świadomi tego, że na ten moment nic nie mogą zrobić. Wstrząśnięta rozegraną przed chwilą sceną Iza z mieszaniną niepokoju i oburzenia przyglądała się zaczerwienionemu po ciosie Sylwii policzkowi chorego, nadal nie mogąc do końca uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło.

A więc Krawczyk stracił majątek przez jakąś nietrafioną inwestycję? Jej też, podobnie jak Sylwii, wydawało się skrajnie nieprawdopodobne, żeby tak doświadczony gracz popełnił błąd o tak poważnych konsekwencjach. Kto jak kto, ale on? No chyba że… Zimny dreszcz przebiegł jej po karku na wspomnienie słów, które Krawczyk cytował kilka razy jako instrukcję przekazaną mu przez panią Ziutę.

Powiedziała mi, że będę musiał kupić największego dinozaura…

Dinozaura! A jeśli on właśnie to zrobił? Jeśli obstawił na giełdzie jakiś (w jego mniemaniu) „złoty strzał”, który wziął za owego metaforycznego dinozaura, i ufając w metafizyczną wskazówkę, postawił na tę kartę cały swój majątek? Iza co prawda nie znała się na giełdzie i nawet trudno jej było wyobrazić sobie, jak dokładnie miałaby wyglądać taka operacja, jednak Tomasz, nieznany jej dotąd osobiście ale wcześniej kojarzony z imienia naczelny analityk finansowy Krawczyka, jasno powiedział, że tak właśnie było. Prezes poszedł va banque, licząc na gigantyczny zysk – i nie udało się.

„No bo jak miało się udać, skoro to wcale nie chodziło o takiego dinozaura?” – pomyślała, czując, jak ogarnia ją narastający lęk i przygniatające poczucie odpowiedzialności. – „Nie o giełdowego… to od początku była ślepa uliczka! A co najgorsze, ja to wiedziałam i nie powiedziałam mu!”

Myśl ta oraz błyskający jej raz za razem przed oczami obraz breloczka z zielonym dinozaurem przy kluczach Magdaleny sprawiły, że wszystkie mięśnie dosłownie jej zdrętwiały, całkowicie odmawiając posłuszeństwa. Czując, że uginają się pod nią nogi, oparła się jedną dłonią o krzesło, by zachować równowagę. Na szczęście Tomasz nie patrzył na nią, czekając w napięciu, aż Krawczyk opanuje słabnący już powoli atak kaszlu, w związku z czym żaden z dwóch mężczyzn nie zauważył jej miny.

Ciężar odpowiedzialności i wyrzutów sumienia, jakie zwaliły się na nią w przeciągu zaledwie kilkunastu sekund, był druzgoczący. Bo co, jeśli Krawczyk faktycznie stracił majątek, działając w kluczu fałszywego dinozaura? To było przecież bardzo prawdopodobne! Od wielu tygodni szukał tego dinozaura na giełdzie, ona zaś, mając informacje wskazujące na to, że najpewniej chodziło o coś zupełnie innego (choć sama nadal nie wiedziała o co), nie powiedziała mu o tym ani słowa – bo i jak? Musiałaby wówczas przyznać się, że zna Magdalenę i jest z nią w kontakcie, a to przecież nie wchodziło w grę.

Ale może jednak powinna była mu o tym powiedzieć? Stawka była przecież ogromna! On wszak tym jednym ryzykownym ruchem utopił budowany przez całe życie majątek, który był jego najważniejszym celem i racją bytu, ona zaś, nie mówiąc mu nic, niechcący stała się współodpowiedzialna za tę katastrofę!

„Oby to nie było to” – pomyślała strwożona, przyglądając się skulonemu wpół na swoim wózku Krawczykowi. – „Oby to nie przez dinozaura… Boże! Ja oszaleję! Pani Ziuto, nie wolno robić takich rzeczy! Tak się wyżywać na tym człowieku… Wiem, że ma swoje za uszami, że niejedno w życiu przeskrobał, ale tak go maltretować psychicznie w ciężkiej chorobie, to już jest nieludzkie. Biedak… jak on to przeżyje?”

Przepełniona współczuciem dla chorego, który, cały czerwony na twarzy zwłaszcza po spoliczkowanej stronie, dochodził już powoli do siebie po wyczerpującym napadzie kaszlu, siłą woli otrząsnęła się z traumatycznych myśli, zastanawiając się teraz tylko nad tym, jak mu pomóc. Widząc, że na czole zebrały mu się kropelki potu, sięgnęła na stół po serwetkę i schyliwszy się nad nim, otarła mu je ostrożnym, troskliwym gestem.

– Dziękuję – szepnął Krawczyk. – Już zaraz… jeszcze chwila… niech odsapnę.

Wyprostował się powoli w swoim wózku, odchylił głowę na oparcie i leżał tak przez kilka kolejnych minut, oddychając głęboko, ale na szczęście już nie kaszląc. Iza i Tomasz stali nad nim w milczeniu, od czasu do czasu zerkając tylko na siebie, jakby każde z nich chciało się upewnić, że sytuacja na pewno jest pod kontrolą.

– Już – oznajmił wkrótce silniejszym już i spokojniejszym głosem Krawczyk, ostrożnie podnosząc głowę. – Tomaszu?

– Tak, panie prezesie?

– Możesz już iść. Załatw jak najszybciej, co do ciebie należy.

– Tak jest – skinął głową mężczyzna. – Który wariant?

– Masz jakieś wątpliwości? – usta Krawczyka skrzywiły się w czymś w rodzaju pobłażliwego uśmiechu. – Oczywiście trzeci. Wszystko, co się da.

– Tak jest – wyprostował się Tomasz, a przez jego oblicze przebiegł wyraz satysfakcji.

– A… słuchaj – zatrzymał go ruchem ręki Krawczyk. – Jak będziesz wychodził, przyślij tu do mnie Przemysława. Powinien być pod drzwiami.

– Oczywiście – skłonił się Tomasz. – Już idę. Zdrowia, panie prezesie.

Krawczyk machnął tylko lekko ręką i spojrzał na Izę.

– Poda mi pani wody, pani Izabello? Teraz już mogę pić.

Iza bez wahania rzuciła się do spełnienia prośby, przytykając mu do ust szklankę z wodą i ostrożnie ochraniając ją od dołu serwetką, by nie zalał sobie ubrania, bowiem całe ciało nadal mu drżało, a dłonie mocno się trzęsły.

– Dziękuję pani – skinął głową, a w jego przekrwionych od wysiłku oczach pojawił się ironiczny błysk. – Tym bardziej że obsługa starego dziada, który nie umie nawet wypić wody, żeby się nie ochlapać, to dla pani w obecnej sytuacji żaden zysk.

– Niech pan tak nie mówi – ofuknęła go Iza, czując nowy przypływ oburzenia na skandaliczne zachowanie Sylwii. – To było niedopuszczalne. Po prostu niedopuszczalne, nawet nie chcę tego komentować. Jak pan się czuje?

– Już dużo lepiej – zapewnił ją. – Przynajmniej na tyle, na ile może czuć się taki żałosny bankrut jak ja.

Znów w jego zmęczonych oczach zabłysła ironiczna iskierka, która nadała im żywszego wyrazu, i gdyby nie dramatyczne okoliczności, w jakich się znajdował, Iza wręcz dałaby głowę, że cytowanie słownych obelg Sylwii sprawiało mu jakąś przewrotną przyjemność.

– Niech pan o tym nie myśli, panie Sebastianie – odparła łagodnie. – Teraz najważniejsze jest pana zdrowie. Jeszcze trochę wody?

Tymczasem Tomasz wyszedł już z jadalni, a pół minuty później w jego miejsce pojawił się mężczyzna z obsługi, który podszedł i stanął w gotowości przed wózkiem Krawczyka. Ów ożywił się na jego widok i wyprostował się na miejscu, odsuwając od siebie rękę Izy wraz ze szklanką z wodą.

– Przemysławie – rzucił do niego stanowczo. – Proszę przekazać pani Danucie, że można już zacząć podawanie obiadu.

„Obiadu?” – zdziwiła się Iza. – „On w takiej sytuacji jeszcze myśli o obiedzie?”

– A potem pilnować, żeby nikt nam tu nie przeszkadzał. Nikt – zaznaczył, podnosząc w górę drżący palec. – Aż do odwołania.

– Tak jest – wyprostował się na baczność Przemysław, po czym, trzasnąwszy obcasami niczym żołnierz, wyszedł pośpiesznie z pomieszczenia.

Krawczyk pokiwał głową z satysfakcją.

– Świetnie – oznajmił swobodnym, zaskakująco pogodnym jak na okoliczności tonem. – Zapraszam do stołu, pani Izabello. Czas zjeść coś na ciepło.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *