Czwartkowy wieczór w Anabelli przebiegał standardowo. Tego dnia jedynym nietypowym wydarzeniem było strategiczne przemeblowanie w kuchni, mianowicie zamiana lodówek, z których stara, mniejsza, pojechała do nowego lokalu na Koncertowej, zaś na Zamkową trafiła nowa, o wiele pojemniejsza, osobiście wybrana przez Elizę i zamówiona przez szefa kilka dni wcześniej.
Samochód Lodzi, w którym kilka minut wcześniej został umieszczony marudzący ze zmęczenia Edzio, zatrzymał się na zatłoczonym skrzyżowaniu. Choć było dopiero kilka minut po piętnastej, na dworze już zmierzchało i powoli zapalały się uliczne latarnie.
Błękitny Zamek (ang. The Blue Castle) Lucy Maud Montgomery to jedna z moich ulubionych książek z czasów wczesnej młodości. Czytałam ją kilka (jeśli nie kilkanaście) razy, oczywiście na przestrzeni wielu lat, i za każdym ta historia podobała mi się coraz bardziej.
Pokój na Bernardyńskiej tonął w mroku, Iza bowiem nie zapaliła światła, lecz, stanąwszy przy oknie za zaciągniętą zasłoną, obserwowała z góry osnute padającym śniegiem podwórze i ledwo widoczne w rogu wejście z ulicy przez bramę.
Krawczyk, ubrany w elegancki garnitur i usadzony na luksusowym wózku inwalidzkim, powitał Izę u progu jadalni, gdzie czekał już wykwintnie nakryty stół.
Mimo że poprzedniego wieczoru Iza zapomniała nastawić budzika w telefonie, w naturalny sposób obudziła się kilka minut po siódmej. Sprawdziwszy godzinę, zerknęła na powiadomienia, które informowały o czterech nowych smsach. Trzy najnowsze pochodziły sprzed zaledwie kilkunastu minut i nadeszły jeden po drugim z numeru Darka.
Jako że tytuł wpisu jest bardzo ogólny i brzmi dość poważnie, z góry uprzedzam, że nie jest to żaden tekst teoretyczny o zacięciu naukowym, a jedynie rzut oka praktyka-amatora na problem konstrukcji powieści, którą ów amator pisze, a raczej którą dopiero ma zamiar napisać, gdyż chodzi tu o etap planowania. Jak zatem skonstruować fabułę w powieści?
Dźwięk alarmu wyrwał Izę z tak głębokiego snu, że w pierwszym momencie nie wiedziała, ani gdzie jest, ani jak powinna zareagować na ten przeszywający mózg hałas. Ledwo udało jej się wyłączyć budzik i nieco rozkleić oczy, telefon odezwał się znowu, tym razem dzwonkiem przychodzącego połączenia. Na ekranie wyświetliło się imię Amelii.
Decyzja była trudna, ale brawurowo ją podjęłam ; )
– Iza, powiedz mi, co z Martusią? – zapytała konspiracyjnie Lodzia, kiedy obie wyszły z sali i zatrzymały się przy schodach. – Udało ci się jakoś załatwić tę sprawę?