Powieściowisko

No to umówione! – głosił ostatni z serii smsów wymienionych od wczoraj z Magdaleną. – 25 lutego o 14.00 pod Bramą Krakowską. Cieszę się, do zobaczenia!

Sala Anabelli była wypełniona, ale nie po same brzegi, gdzieniegdzie jeszcze dało się dostrzec wolne miejsca, a nawet całe stoliki.

– Trzy plus – oznajmiła z dumą Iza, odpowiadając na pytanie Klaudii. – I zaliczony przedostatni semestr, a to jest najważniejsze!

„Niedługo minie rok od twojej śmierci, Szczepciu” – myślała Iza, wpatrując się w płonącą lampkę na grobie Szczepana i Hani. – „Niby tylko rok, a jakby wieki temu…”

40.   Choć Edyta cieszyła się, że udało jej się zachować pracę, degradacja z kierowniczego stanowiska na zwykłego członka zespołu projektowego i powrót do starego działu, gdzie wynagrodzenia z założenia były dużo niższe, miała swoje konsekwencje – nie tylko finansowe, ale przede wszystkim środowiskowe. Decyzja prezesa w jej sprawie odbiła się szerokim echem w obu działach i o ile niektórzy z kolegów szczerze jej współczuli, o tyle większość z nich wyglądała na usatysfakcjonowanych, wręcz mentalnie podbudowanych jej porażką.

32.   Majówka spędzona w miasteczku wywołała wielką burzę nie tylko w sercu i duszy Edyty, ale również w jej życiu zawodowym. Fakt, że nie wykorzystała tego pasma czasowego na nadrobienie zaległości w projekcie, a także jej zbyt mało stanowcza postawa względem podwładnych poskutkowały poważną zwłoką w realizacji zadania w wyznaczonym terminie, to zaś ściągnęło nad jej głowę widmo poważnych konsekwencji. Teraz już nie było żartów, jeśli zespół miał się wyrobić w terminie, musiał podwoić tempo pracy, co implikowało codzienne…

Read More Read More

25.   – Edka, no nie wygłupiaj się! – oburzyła się Magda. – Jak to nie jedziesz z nami na majówkę?! A ja już wszystko nagrałam, specjalnie zaprosiłam Pawła…

21.   Kiedy tylko Edyta przystanęła w umówionym miejscu na tyłach szklanego wieżowca, w którym pracowała, natychmiast podjechała i zatrzymała się przy niej czerwona toyota, identyczna jak ta, którą Sim rozbił w grudniu w lesie.

14.   Dni mijały Edycie jak w kalejdoskopie, a codzienna rutyna zawodowa i korporacyjny wyścig szczurów sprawiały, że święta spędzone w miasteczku wydawały jej się jakby nie do końca realnym czasem przeżytym w jakimś innym świecie. Z jednej strony wydarzenia tamtych dni otaczała w jej pamięci na wpół rozmyta, oniryczna aura, z drugiej jednak musiała przyznać, że tak intensywnych wrażeń nie doznała jeszcze nigdy, zwłaszcza w takiej kumulacji.

7.   – Nie pozwolę ci umrzeć – szeptała uspokajająco Edyta, otulając własną kurtką leżącego wciąż bezwładnie, nieprzytomnego Stefana. – Będziesz żył, zobaczysz. Pomoc już jedzie, zaraz tu będą… Wytrzymaj jeszcze trochę.